Uei : 22/09/2017

Cronica ESPIAR — Non ar’instrumentalizacion der’antisemitisme

 

Er’agression ideologica dera reaccion qu’ei constenta, qu’ei partida tota deth poder e a tot moment que’s manifèsta a travèrs votacions, articles de prensa, declaracions ens mèdias. Que i a quauquas setmanas que s’ei manifestada ena fòrma der’instrumentalizacion der’antisemitisme. Dus hèits que’n son eths simbèus. Qu’an d’estar notats ací. Dus hèits guaires tractats pera prensa qui ei en man deth poder. E no’n devem pas estar estonats. Qu’ei pr’amor d’aquerò que i a de hèr conéisher aths legedors de presas de posicion d’ua importància grana, dab consequéncias en mestior de politica internacionau, dab era patz com enjòc. Ua politica occitanista progressista non pòt pas desconéisher tanpòc aqueths hèits.

Lavetz, dus hèits qui son: ua votacion per’Union Europèa ubèrtament ostila ath pòple palestinian en tot hicar a despart per principi tota critica possibla dera politica israeliana dab eth acús se non d’antisemitisme. E era commemoracion peth president Macron dera gaherada deth Vel’d’hiv dab er’envit ad aqueth parat deth ministre prumèr israelian Benjamin Netanyahou.

Aqueths dus hèits que prenen un relhèu particular dab eth moment navèth d’andada de susmautas palestinianas contra ua politica deth governament israelian qui hè tostemps enas opression e arrepression hastiaus. Que i a susmautas despuish eth 14 de julhet ar’entorn der’esplanada deras Mosquèas a Jerusalèm tà protestar contra detectadors de metaus installats pera polícia israeliana. En protèsta eths palestinians que prègan peras carrèras adjacentas. Qu’ei tanben protèsta e arrefús de tostemps mes de conta-ròtles policièrs e militaris.  8 Palestinians e 3 Israelians qu’estón tuats enas aqueras susmautas. En aquera situacion eth ministre prumèr qu’ei estat obligat de hè arrèrpè en tirar eths detectadors. Mes, davant era volentat de perseguir conta-ròtles dab installacion de cameras d’arreconeishença biometrica, era consigna de boicòt der’endret que’s persegueish. Atau acaraments que contunhan en tot hèr 13 herits costat palestinian. E pendent tot aquerò era politica de colonisacion n’ei pas arrestada. Atau ath par d’aqueths eveniments eras declaracions europèas com francesas meilèu que d’apatzar que hornian e qu’empachan er’ubèrtura de negociacions tan necèras. Que son fautas politicas deras grèvas.

Lavetz eth hèit prumèr de notar ací qu’ei era votacion der’Union Europèa qui hica a despart tota critica possibla dera politica israeliana. Un grop d’intellectuaus que’s son lhevats tà hèr enténer ua auta votz (adreça eth 5 de julhet /Blòg Les invités de Mediapart) ar’Union Europèa titolada : « Non ar’instrumentalizacion dera luta contra antisemitisme ». Qu’ei importent ací de’us nomentar pr’amor d’un acte politic, en contèxte de uei,  coratjós e plen de dignitat (*). Ath darrèr qu’atz aquera adreça qui s’amerita donc d’estar publicada :

 

« Eth 1èr de junh de 2017, eth Parlement europèu qu’adoptè ua resolucion sus ua causa essenciau e qui s’amerita un tractament seriós :  luta contra antisemitisme. Adonc, aquesta resolucion,  qui torna préner ua deras proposicions depausadas, era deths grops conservadors (PPE), liberaus (ALDE) e socialistas (S&D), que pausa problèmas seriós. Que s’empara, en efèit, sura definicion d’antisemitisme perpausada  per’Alliança internacionau tàra memòria deth olocaust, eth International  HYPERLINK "https://www.holocaustremembrance.com/" \t "_blank" Holocaust Remembrance HYPERLINK "https://www.holocaustremembrance.com/" \t "_blank" Alliance (IHRA), que’th grèu defaut ei d’escartà’s deth sué objècte en multiplicar eras arreferéncias ath Estat d’Israèl... E’th tèxte deth IHRA n’ei pas brica ua arreferéncia indiscutibla. … que hica suth madeish nivèu quate exemples de perpaus hainós, estereotipats, fantasmats o negacionistas qui depenen d’antisemitisme incontestablament e sèt auts qui pòrtan suth Estat d’Israèl, era sua « politica actuau » e eras suas « accions ».

« Qu’ei aquera definicion d’antisemitisme per’IHRA que’ra resolucion votada peth Parlament europèu envita d’adoptar e aplicar eths Estats membres, eras institucions e agéncias der’Union. Adonc, se’s pòt considerar qu’existesca en cèrtas atacas formuladas contra Israèl derivas antisemitas, eras criticas dera politica deths governaments israelians non pòden pas brica estar assimiladas ad antisemitisme shens hèr tòrt tot d’un còp ath combat contra antisemitisme e contra racisme, e ara libertat d’opinion necessària ath foncionament deras nostas democracias.

« Qu’ei çò d’exprimit ath Parlament europèu peths deputats d’esquèrra e ecologistas  (GUE/NGL et Verts/ALE) qui arrefusan aquesta instrumentalizacion dera luta contra antisemitisme e que desiran inscríver aquesta en combat, essenciau e universau, contra totas eras fòrmas de racisme e de discriminacions.

« Òc, que’s pòt lutar contra antisemitisme e deféner eths drets de Palestinians. Òc, que’s pòt lutar contra antisemitisme tot en condamnar era politica de colonisacion deth governament israelian. Era luta contra racisme, antisemitisme e’ras discriminacions no’s divideish pas. »

 

Drin a drin Macron que’s revèla ena sua politica neocolonialista e imperialista. Ath darrèr deths efèits de comunicacion, ua presa de posicion, ua declaracion, que hèn aparéisher un president mes que james engatjat ena politica ostila aths pòples. Que vienem de n’aver un exemple deths importents dab era commemoracion dera gaherada deth Vel d’hiv. Un parat tà préner ua posicion politica justa, aplomada, intelligenta, un parat mancat qui ns’a amuishat un Macron, eth qui s’arreclama de De Gaulle totun, en aqueth contèxte internacionau de tensions alinhat dab eth ministre prumèr israelian e’ra extrèma-dreta israeliana. Atau qu’adereish tanben completament ar’ofensiva ideologica sionista galharda deth sosten der’imperialisme american e de Trump en particular.

En silenci dera fòrças d’« esquèrra » e qui’s disen progressistas, democratas o encara alternativas, quauquas consciéncias que’s hèn enténer. Que l’am vist dab er’adreça contra era resolucion der’Union Europèa e encara ací dab er’interpellacion de Macron peth istorian israelian Shlomo Sand ( HYPERLINK "https://blogs.mediapart.fr/edition/les-invites-de-mediapart" Les invités de Mediapart). En publicar tot sancèr aquera interpellacion qu’ei ua faiçon de hèr òbra d’internacionalisme en sosténguer tot d’un còp eths pòples palestinians e israelians e per-delà tots eths pòples en luta contra imperialisme e reaccion mondiau.

« En tot commençar de leguir eth vòste discors sura commemoracion dera gaherada deth Vel’d’hiv, qu’avoi arreconeishença tà vos. En efèit ath par d’ua longa tradicion de gavidaires politics, de dreta com d’esquèrra, qui,  ath passat com ath  present, que’s descartèn per ço qui ei dera participacion e dera responsabilitat de França ena deportacion deras gents d’origina judiva entàths camps dera mort, qu’avetz pres ua posicion clara e shens ambigüitat : òc França qu’ei responsabla dera deportacion, òc que i avó vertaderament un antisemitisme, en França, abans e après era segonda guèrra mondiau. Òc que i a de contunhar de combàter totas eras fòrmas de racisme. Qu’èi vist aqueras posicions com en continuitat dab era vòsta coratjosa declaracion hèita en Argeria, segon era quau colonialisme que constitueish un crimi contra umanitat.   

« Per èster tot a fèit franc, qu’avoi agaçament meilèu pr’amor deth envit de Benjamin Netanyahou, qui ei incontestablament de hicar ena categoria deths opressors, e n’averé pas de s’amuishar en arrepresentent deras victimas de ger. Cèrtas, que coneishi que i a bèth temps er’impossibilitat de desseparar memòria de politica. Lhèu qu’amuishatz ua estrategia sofisticada, non revelada encara, tà contribuir a un compromés equitable, per Pròche-Orient ?

« Qu’arrestèi de’vs compréner quan en vòste discors, que declaratz que :

« Antisionisme… qu’ei era fòrma reinventada d’antisemitisme ». Aquesta  declaracion qu’èra tà plàser ath vòste envitat, o qu’èra shens condicion ua merca d’incultura politica ? A leguit tan pòc de libes d’istòria eth ancian estudiant en filosofia, eth assistent de Paul Ricœur, tà’n desconéisher que hèra de judius, o de descendents de filiacion judiva que son tostemps opausats a sionisme shens, per tant, que sian antisemites ? Que hèi ací arreferéncia a quasi tots eths ancians grans rabins, mes tanben, aras presas de posicion d’ua partida deth judaïsme ortodòxe contemporanèu. Que’m brembi tanben de personalitats com Marek Edelman, un deths gavidaires subervivent der’insurreccion deth ghetto de Varsovia, o encara eths  communistas d’origina judiva, arresistents deth grop Manouchian, qui perín. Que pensi tanben ar’amic e professor : Pierre Vidal-Naquet, e a d’auts grans istorians o sociològs com Eric Hobsbawm e Maxime Rodinson de qui eths escriuts e’th sovièr que’m son cars, o  encara a Edgar Morin. Enfin, que’m demandi se, sincèrament, qu’esperatz deths Palestinians que non sian pas antisionistas !

« Que supausi, totun, que n’estimatz pas particularament eras gents d’esquèrra, ni lhèu  Palestinians, lavetz, en tot saber que tribalhètz ara banca Rothschild, que liuri ací ua citacion de Nathan Rothschild, president der’union deras sinagògas en Grana-Bretanha, e judiu prumèr nomentat Lòrd deth Reiaume Unit, de que devengó tanben governaire dera banca. En ua lettra, de 1903, a Théodore Herzl, eth talentuós banquièr qu’escriu : « Que’vs at disi francament : qu’èi paur ar’idea dera fondacion d’ua colonia judiva en plen sens deth tèrmi. Ua tau colonia que devengueré un ghetto, dab tots eths prejutjats d’un ghetto. Un petit, tout petit, Estat judiu, devòt e non liberau, qui arregeterà Crestian e estranger. » Rothschild que s’ei borrat, lhèu, ena sua profecia, mes ua causa qu’ei segura, totun : n’èra pas antisemite !

« Que i a avut e que i a de segur antisionistas qui son tanben antisemites, mes que sòi tanben segur que’s tròba antisemites peths turiferaris de sionisme. Que’vs pòdi tanben assegurar un tropèth de sionistas que sòn racistas que’r’estructura mentau non difèra pas dera de perhèits judeofòbs : qu’arrecèrcan shens estanc un ADN judiu (aquerò, dinc ar’universitat a on ensenhi).

« Tà clarificar çò qui ei un punt de vista antisionista, qu’impòrta, totun,  de començar per convénguer dera definicion, o ath mensh, d’ua seria de caracteristicas deth concèpte : « sionisme », çò a qué, que voi emplegà’m eth mes brac possible. En prumèr, sionisme n’ei pas judaisme, contra eth quau que constitueish quitament ua susmauta radicau.                                      

« Pendent sègles, eths judius pietadós qu’an avitat ua pregonda fervor entàra tèrra santa, mes particularament Jerusalèm, mes que’s tengón ath precèpte talmudic qui intimava d’i non pas emigrar collectivament, abans era venguda deth Messias. En efèit, era tèrra n’aparten pas aths judius mes a Diu. Diu que dè e Diu que tornè préner, e quan at volha, qu’enviarà eth Messias tà tornar. Quan aparescó sionisme, que tirè deth sué sieti eth « Tot Poderós », tà’u sustituir eth subjècte uman actiu.

« Cadun de nosauts non pòt pas prononciar suth punt de saber s’eth projècte de crear un Estat judiu exclusiu sus un tròç de territòri ultra majoritàriament poblat d’Arabes, ei ua idea morau. En 1917, Palestina que comptava 700.000 musulmans et crestians arabes e de cap a  60.000 judius deths quaus era mieitat èran opausats a sionisme. Dinc alavetz, eras massas deth pòple yiddish, en voler huéger eths pogròms der’empire rus, qu’avèn preferit emigrar entàth continent american, que dus milions juntèn efectivament, en tot escapar atau aras persecucions nazias (e aras deth régime de Vichí).

« En 1948, que i avè en Palestina : 650 000 judius e 1,3 million de musulmans e crestians arabes deth quau 700.000 devengón arrefugiats : qu’ei sus aqueras basas demograficas que vadó eth Estat d’Israèl. A maugrat d’aquerò, e’n aqueth contèxte der’exterminacion deths judius d’Euròpa, hèra d’antisionistas que concludín se’s non vòu pas crear d’autas tragedias, que i a de considerar eth Estat d’Israèl com un hèit complit irreversible. Un mainat vadut d’un viòl qu’a vertaderament eth dret de víver, mes qué’s passa s’aqueth mainat marcha suras traças de sa pair ?

« E que vengó er’annada de 1967 : despuish que senhoreja Israèl sus 5,5 milions de Palestinians, privats de drets civics, politics e sociaus. Que son assubjectits per Israèl a un conta-ròtle militari : per ua partida deths, en ua espècia de « resèrva d’Indians » en Cisjordania, mentre que d’auts son embarrats en ua « resèrva de barbelats » a Gaza (70% d’aquestes que son arrefugiats o descendents d’arrefugiats). Israèl, qui n’arrèsta pas de proclamar eth  desir de patz, que considèra eths territòris conquesits en 1967 com hent integraument partida d’« era terra d’Israèl », e que s’i compòrta segon eth bon vóler : dinc adara, 600 000 colons israelians judius qu’i sòn installats….e aquerò n’ei pas acabat !

« Ei aquerò eth sionisme de uei ? Non ! Que responeràn eths amics der’esquèrra sionista qui n’arrèsta pas d’estretí’s, e que diseràn que i a d’acabar era dinamica dera colonisacion sionista, qu’un petit Estat palestinian estret que dèu èster constituit a costat deth Estat d’Israèl, que er’objectiu de sionisme èra de fondar un Estat on eths judius exerciràn era sobiranetat sus si madeish, e non pas de conquesir ena totalitat « er’antica patria ». E eth mes dangerós en tot aquerò,  tàd eths : er’annexion deths territòris aucupats que constitueish ua miaça tàd Israèl com Estat judiu.

 

« Ara qu’ei vengut eth moment d’explicà’vs perqué vos escrivi, e perqué, que’m presenti com non-sionista, o antisionista, shens per autan devénguer antijodiu. Eth vòste partit politic qu’inscriu, en intitulat : « La République », qu’ei pr’amor de que presumi que siatz un fervorós republican. E devossi estonà’vs : qu’ei tanben eth men cas. Lavetz, en tot estar democrate  e republican, non pòdi pas, com at hèn tots eths sionistas shens excepcion, de dreta com d’esquèrra, sosténguer un Estat judiu. Eth Ministèri der’Interior israelian qu’arrecensa 75% deths ciutadans com judius, 21% com musulmans e crestians arabes e 4% com « auts » (sic). Adonc, segon er’esprit deras leis, Israèl n’aparten pas ar’ensem deths Israelians, mes aths judius deth mond sancèr qui n’an pas er’intencion d’i vénguer víver. Atau, per exemple, Israèl qu’aparten hèra mes a Bernard Henry-Lévy e a Alain Finkielkraut qu’a eths mens estudiants palestino-israelians qui s’exprimeishen en ebrèu, a còps miélher que jo madeish ! Israèl qu’espèra tanben qu’un dia venga on totas eras gents deth CRIF, e eths « suportaires » i emigraràn ! Que coneishi quitament francés antisemites aquera perspectiva qu’encanta ! Per contra, que s’ei podut enténer dus ministres israelians, pròches de Benjamin Nétanyahou, eméter er’idea que’s déu encoratjar eth « transfèrt » d’Israelians arabes, shens qu’arrés n’aja hèit era demanda que demissionen deras foncions.

« Qu’ei pr’amor d’aquerò, Mossur eth President, non pòdi pas èster sionista. Que sòi un ciutadan qui vòu eth Estat en eth quau e viu sia ua Republica israeliana, e non pas un Estat comunautari judiu. Descendent de judius qui an tan sofèrt de discriminacions, non voi pas víver en un Estat, qui, pera sua autodefinicion, hè de jo un ciutadan dotat de privilègis. Ath vòste avís, Mossur eth Président : hè de jo un antisémite aquerò ? (Shlomo Sand, historien israélien. Tradusit der’ebrèu per Michel Bilis) »  

(*) Bertrand Badie, Etienne Balibar, Fethi Benslama, Sophie Bessis, Rony Brauman, Alice Cherki, Suzanne Citron, Sonia Dayan-Herzbrun, Michel Dreyfus, Ivar Ekeland, Jeanne Favret-Saada, Marcel-Francis Kahn, Catherine Lévy, Gilles Manceron, Gustave Massiah, Elise Marienstras, Fabienne Messica, Edgar Morin, Véronique Nahoum-Grappe, Emmanuel Naquet, Jacques Rancière, Bernard Ravenel, Carole Reynaud Paligot, Michel Rotfus, Elisabeth Roudinesco, Shlomo Sand, Enzo Traverso, Michel Tubiana, Dominique Vidal.

Alan Sibé

 

Responsa d'Alan Sibé aus lectors

En quauquas reaccions de legedors que son estadas pausadas eras questions fondamentaus deth moviment occitanista, politic com associatiu (defensa dera lenga, culturau). Que mantieni, que i a crisi der’occitanisme politic pr’amor que s’ei mort. E aquerò que ven de luenh, qu’ei ideologic e politic com ensagi d’at amuishar en men libe. Un moviment, com at ditz justament Uc Jourde, « qu’es desmobilisat, o destorbat » qu’ei en crisi. Un occitanisme politic qui n’ei pas capable de parlar d’Occitània ath pòple (véger eth vueit deras professions de fe deras eleccions regionaus e legislativas com eras presas de posicion aras eleccions presidenciaus), qui n’ei pas capable de produsir analisis e proposicions estrategicas, qui n’a pas de reflexion teorica, qui n’ei pas formator, qui n’ei pas gavidaire deth moviment generau, qu’ei un occitanisme qui s’ei mort. Qu’ei un petit cresc vueit qui deisha aparéncia o illusion de vita. Lavetz qu’ei pausada era plaça e’th ròtle der’occitanisme politic. Qu’am d’i respóner ara. Ua sintèsi geografica, istorica, politica, umana, que partatgi que ns’ei auhèrta per Daniel Monsegu en tot hicar en valor aqueth mot fondamentau, « conscientizar » : « “ Conscientizar ”, Alan Sibé, Quiòc ! Conscientizà’s los uns e los autes, e purmèr e tostemps, conscientizà’s se-medish, - dab e/o contra d’autes. Vam ! Ua consciéncia es personau, a vàder plurau, collectiva; dens un mitan geografic e istoric. Occitania qu’ei un país enter duas mars, - nafrat, macat, esbrancat per ua Crotzada mortifèra, bèth temps i a, e remembrant-se; ua aviada civilizadora aclapada, - a voler tornà’s espelir e florejar. Esperam que en aqueth lòc se debani ua pensada d’apoderament d’un futur de bastir amassa, interligat a tots los nivèus de societat, dinc a la finanza globalizada, a opausar per n’aver per sol principi que lo profieit individuau e maximau, - entà mestrejar un destin uman comun... « Conscientizacion » : de qué ? dab qui ? per que har ? dab quaus resultas - per qué complir ? ». Tot un programa de pensada e d’accion tà uei e tà doman. Que hè presar tot eth tribalh qui sobra. Qu’ei enòrme, mes estrambordant. Uc Jourde que constata era crisi politica com era crisi deth politic. Mes non sòi pas d’acòrd dab aqueth constat : « ua granda part de la populacion en Occitània, coma en França tota, se desinterèssa de la politica » E d’ajustar « Domage, i auriá tant a far ! », ua error d’analisi tarribla qui mia ara passivitat, ath deishar hèr, ar’acceptacion dera dominacion imperialista francesa. Que se desinterèssa era « populacion » (perqué pas eth pòple noste ?) der’auhèrta politica deras forças arrepresentant er’imperialisme francés, dreta com esquèrra, e deras forças occitanistas tanben. Qu’ei pr’amor d’aquerò que i a « tant a far ». Qu’am nosauts de tribalhar tà ua auta auhèrta politica, occitanista vertaderament, opausada radicaument ar’imperialisme francés, er’auhèrta d’ua societat occitana libra e esberida. Uei, eth noste agenda politic non déu pas estar emparat suras eleccions e sura vita politica francesa. Qu’am eth noste agenda determinar per objectius politics, ideologics e organisacionaus pròpis ath desvelopament deth sentiment nacionau occitan e ath bastir dera consciéncia nacionau occitana. En parlar deras forças occitanistas Uc Jourde que constata « capitan pas a tocar e a convéncer lo pòble. Alara qué far ? ». Que responerèi tornar sura linha politica qui n’ei pas qu’ua copia palishòta dera linha sociau-democrata francesa (PS, Vèrds) apitada peths Lafont e Castan despuish annadas, hèr bilançs, desvelopar er’esperit de critica e autocritica, gausar entinoar rompeduras ideologicas e politicas.

Uei er’occitanisme politic que’s situa ena refòrma der’Estat francés meilèu qu’ena luta tàths drets nacionaus e sociaus d’Occitània e deth pòple occitan (denegat e arredusit a ciutadans peth POC). Qu’èi enveja de véger totun en aquera question « Alara qué far ? » un pas prumèr tà sortir d’aquera situacion. « Seguir l’exemple d’un nacionalisme copiat sul modèle catalanoaranés, coma es evocat dins l’article ? » En prumèr un exemple no’s segueish pas. Que s’i putsa ensenhaments, qu’ei condicion tà non pas hè en dogmatisme. E i a un modèle catalano-aranés ? N’at sabi pas brica. Non coneishi pas pro eths moviments catalans e aranés tà’t diser. Qu’èi tornat leguir er’article escriut per Fanny Lartigot, qu’escriu : « Que pren exemple d’Aran, on Mirèia Boya Busquet, numerò 2 de la lista independentista e anticapitalista dens la circonscripcion de Lhèida, obtienó un sièti au Parlament de Catalonha tà representar la « nacion occitana ». Lo sénher Sibé qu’estima que Aran ei hèra avançat au nivèu ideologic e politica. » N’èi pas trobat ua auta arreferéncia a Aran e nada a Catalonha. Díser aquerò n’ei pas hèr arreferéncia a un « modèle catalanoaranés ». Que pensi eths nostes compatriòtes aranés en avança politicament e ideologicament pr’amor que coneishen ua vita politica e d’experiéncias diferentas. Que sòn acarats a enjòcs politics importents hèra, era question der’independéncia, quan eths occitanistas politics dera « grana » Occitània que’s pausan question de reformètas deras institucions imperialistas francesas. Enfin, element determinant, eths militants e intellectuaus aranés qu’an escapat ara dominacion ideologica dera borgesia francesa e atau que’s pòden pensar com nacion shens nat problèma psicologic, existenciau o de culpabilisacion. N’èi pas er’aunor de conéisher Mireia Boya Busquet, non sabi pas era sua ideologia ni tanpòc totas eras suas posicions politicas compètas, eths nostes sols punts comuns que son d’èster partisans der’independéncia de Catalonha e Aran, d’èster de Pirenèus e… d’èster tanben tots dus de « Busquet/Bosquet » shens nat ligam de parentat probable. Se’s pensa era Mirèia dera nacion occitana, seth Puigdemont qu’arreconeish Occitània sancèra com nacion, n’an pas d’èster pres com « modèles » mes com portaires de posicions ideologicas e politicas avançadas vertaderament pr’amor que son tanben avançats en combat tàra libertat deths pòples. Mes non sòi pas nocient. Qu’èi comprés, Uc Jourde qu’arregèta sustot eth hèit de considerar Occitània com nacion. Que l’enviti a leguir eth men libe, qu’i caracterisi Occitània com nacion dependenta e shens Estat. N’ei pas brica ua copia deth « modèle catalono-aranés » mes que s’empara suth marxisme, suths escriuts de Lenin e tàra definicion mes precisament sus Estalin e’th istorian occitan Pèir Vilar qui defenen ua caracterisacion materialista e donc scientifica deth hèit « nacion ». Aquerò qu’ei ua rompedura essenciau, quitament se’th nom « Estalin » esquiça aurelhas, que i a d’arreténguer er’essenciau, era caracterisacion materialista, garantida de clartat, de conscientizacion e de progrès. Que sòi completament segur, convençut ath mes pregond dera mea pensada, d’ara enlà eth sol pas en davant possible, eth sol vertadèr, que passa per’arreconeishença d’Occitània com nacion dependenta e shens Estat. Aqueth posicionament que determina duas apròchas antagonicas e duas vias de luta antagonicas, un occitanisme embarrat enas refòrmas deth Estat francés, en ua carrèra bornia, e un occitanisme qui prenerà era sua plaça suth terrenh dera luta deths pòples tàths drets nacionaus e sociaus e qui s’obrirà atau un orizont larg tà bastir ua societat libra. Qu’èm d’acòrd tà diser « la premsa e los mediàs occitans an un ròtle dels grands a jogar ». Qu’ajustarèi eths médias independents deths grops politics qu’apareishen sols capables d’amassar eth moviment sancèr en organisar taulas arrondas, encontres de tots,... mes en publicar resultats deras discutas.

Dab sentits occitanistas

Alan Sibé

Cronica ESPIAR — Macron ena continuitat…

Macron qu’ei presentat com portaire de nautat, de modernitat, de diferéncia en mestior de poder. Qu’ei er’imatge dat peths cargats de propaganda dab er’ajuda deths mèdias. Tot aquerò que serveish tàd estujar era continuitat ena defensa deths interés der’imperialisme francés. Que la voi notar ací, que’s manifèsta de tira en çò d’aperat luta contra terrorisme.

Per luta contra terrorisme que i a de véger per extension era politica estrangèra, engatjada de tira, viste hèit, shens desbat, en ua espècia d’evidéncia, que mes arrecebuda en’unanimitat de quasi tots. Er’integracion deth Estat d’urgéncia en Dret comun que’n constitueish un aute aspècte. Athèu que’s pòt esperar encara ua cèrta arresisténcia democratica dijà engatjada drin.

 

« França que serà ath reng prumèr ena luta contra terrorisme »

 

Autanlèu un deths discors prumèrs, E. Macron que parlè dera miaça terrorista. D’arremercar aquera question qu’aucupa ua plaça importenta ena politica francesa. Darrèr que i a tota era « filosofia » d’un nacionalisme francés aras pretensions « universalistas », en hèit tà sosméter pòples e ua politica estrangèra tostemps per natura neocolonialista e imperialista. Aquerò qu’ei explicit hèra ena aquesta frasa : « Que defenerèi França, eths interés vitaus, eth messatge, er’imatge. (…) França que serà ath reng prumèr ena luta contra terrorisme. »

Eths « interès vitaus », expression qui torna sovent, que son « interès » en dehòra deras fronteras deth Estat francés, tà’s gahar riquessas e servir era situacion de poderosas entrepresas plan segur. Que justifica totas eras entrepresas neocolonialistas e imperialistas. Presentadas ena ua envelòpa ideologica : « eth messatge, er’imatge », qu’ei a díser, Revolucion de 1789, « patria dera democracia » e deths « drets deth òmi ». Tot qu’i ei, tot qu’ei tornat afirmar tà contunhar eras intervencions militàrias, eras basas militàrias, er’armada d’intervencion, eras allianças reaccionàrias (Estats-Units, Israèl, Egipta, Arabia Saudita, …) Mensh d’ua setmana après er’installacion, Macron qu’anè entà Mali tà confirmar aquera politica e notadament era dera « França-Africa ».  Uei mes de 4 000 sordats que son engatjats en Africa, d’« especialistas » que son en Libia e en Irac, directament engatjats ens combats. Eth comèrci deras armas que contunha. Era nominacion de Le Drian, ancian cap deras armadas, com ministre deths ahèrs estrangèrs, qu’ei un signe deths maishants entà pòples, tàra diplomacia e tàra patz futura.

Macron qu’a causit ua luta dab fòrça, intervencions militàrias, bombardaments, tot çò qui entraina tensions e sentiments de mesprètz, frustracions, malícia… N’ei pas guèrra qui serà era solucion. Aquesta n’a pas amuishat guaire d’eficacitat grana per Afganistan, Libía, Irac,… Aqueth terrorisme que putsa en intervencionisme imperialista com en vueit ideologic e politic deishat peths nacionalismes e socialismes arabes, arrasons e arguments d’arresisténcia e d’ofensiva de cap aths Estats imperialistas.

Lavetz, Macron que’s presenta vertaderament ena seguida de Hollande com cap de guèrra. Qu’envita a un engatjament mes importent deths Estats europèus, en arrecercar atau ua generalisacion der’intervencionisme. En díser er’esfòrç militari qu’ei eth mielhor antidòt ath desvelopament deth terrorisme islamista, qu’engatja per longtemps eth Estat francés ena guèrra non declarada, que’u hica ath costat der’imperialisme american e’ras suas aventuras. Que rebat ua analisi faussa deth terrorisme e deth djihadisme.

Çò d’inquietant e qui n’estó pas guaire soslinhat qu’ei era plaça auhèrta aras fòrças armadas francesas ena societat. Quan Macron e ditz : « Peras “ fòrças vivas ” dera nacion, qu’èi volgut dar eth reng prumèr aras fòrças armadas ». Qu’ei ua promocion estranha der’armada e inabitau. Tot d’un còp qu’aucuparé ua plaça navèra ena politica interiora com exteriora ? Quina influéncia ens decís e causidas politics? Mes de poder deishat ar’armada tostemps mes presenta peras carrèras en tota escadença, perlongament dinc ara fin d’annada deth Estat d’urgéncia, tot aquerò qu’anóncia un ambient particular e permanent com ua miaça vertadèra tà democracia. Mes n’i avó pas supression deth Estat d’urgéncia enas promessas electoraus ?

Banalizacion deth Estat d’urgéncia

Hèr deth Estat d’urgéncia ua lei permanenta de Dret comun que seré era solucion ath perlongament deth Estat d’urgéncia. Er’arresisténcia que s’organisa contra aqueth torn de passa passa. Denonciat peth hialat  Etat d’urgence/antiterrorisme, compausat d’organisacions com Amnesty International, Collectif contre l’Islamophobie en France, Greenpeace France, Human Rights Watch, La Quadrature du Net, Ligue des Droits de l’Homme, Observatoire international des Prisons, Syndicat des Avocats de France et Syndicat de la Magistrature, …. e d’universitaris e de cabinets d’avocats.

Qu’acusan aqueth projècte de tèxte de deishar ua plaça importenta ath sospieit, e que mes de non pas simplament perlongar eth Estat d’urgéncia mes de’u perennizar en hèr ua lei de Dret comun. Perquisicions e assignacions administrativas que poderàn estar d’ara enlà de practicas abituaus.

Eth mes grèu dangèr d’aqueras mesuras  que serà er’emplec d’interdiccions de sejorn e donc de’s desplaçar, que poderàn èster emplegadas contra tot militant de quina causa que sia. Atau eras manifesatcions occitanistas que poderàn èster pertocadas ad aquera futura lei, en efèit que poderàn èster consideradas com hèr domau ara seguretat interiora. Aquera lei futura non serà pas solament contra terrorisme mes que serà un domau aras libertats de circulacion, de manifestar, e que permeterà totas eras estigmatizacions.

Com l’escrivó er’avocat Emmanuel DAOUD, avocat ath collègi deths avocats de Paris, « qu’èm de cap a un Estat policièr ». (12 de junh de 2017 – Médiapart) E d’ajustar que i averà era creacion d’ua policia especiau deth terrorisme, ua policia administrativa, que serà un domau vertadèr ara desseparacion deths poders e ara proteccion deras libertats publicas e endividuaus. Que poderà i aver domau ara circulacion libra de daubuns pr’amor de comportaments considerats com sosten o adesion a de tèsis terroristas. Que senhorejarà eth sospieit. Eth Ministre der’Interior com eths Prefèctes que seràn libres d’assignacion a residéncia shens eth jutge judiciari. Eth poder executiu qu’averà tota era plaça. Eth article 66 dera Constitucion enonciant eth jutge judiciari com « gardian dera libertat endividuau » qu’ei estremat.

 

Finaument çò d’arregetat deth quinquenat de Valls e Hollande que l’am dab Macron. E que’ns parla de cambiament, de nautat, de modernitat, d’ubèrtura. En prumèr, que podem constatar era continuitat en un Estat tostemps mes arrepresiu e’ra seguida deras aventuras imperialistas.

 

Alan Sibé

 

Inf. : « Occitanisme politic, Rompeduras » d'Alan Sibé, 7 carrèra deth Pic de Mieidia — 65200 Banhèra-de-Bigòrra — Tarifa : 20 € (+còstas d'enviada).

Subscribe to this RSS feed

La Setmana

  • L'edicion papèr
  • L'edicion 100 % Numerica

Descobrir las auhèrtas

 

Papagai

Papagai es la revista occitana dels pichonèls. Prepausa cada mes doas istòrias, de jòcs, una pagina de vocabulari e un dorsièr en rapòrt amb un dels dos 

+