Uei : 21/11/2018

Fin de l'ajuda financièra de l'OPLO a Vistedit

Ai sovent entendut dire « amb d’amics aital, avèm pas besonh d’ennemics », mas pensavi pas que, tant lèu, l’OPLO devendriá, en tirant l’aduja financièira a Vistedit, l’illustracion d’aquela prodonha… Aquel utís qu’esperèrem totes, que deviá amodar una politica linguistica publica seriá ja vengut « Ofici Public de Liquidacion de l’Occitan » ? Coma totes los occitanistas, pensavi qu’aprèp una lucha longa e canina, enfin, seriam arribats al primièr pompidor de l’escalièr bèl que deu menar, dins lo futur, a la transmission de la lenga… E que aquí, poiriam polsar un pauc, tornar trobar de fòrças per atacar la seguida. E ben non ! L’experiéncia m’auriá degut far pensar que l’òme es pas fach aital : a moment donat, las idèas grandas, generosas, que fan prene totes los risques a de personas de qualitat, son traïdas per los que son meses en plaça per contunhar l’òbra començada. Aital pels primièrs crèstians, que plan pus tard foguèron caricaturats per l’inquisicion, pels canonges e pels avesques ; aital pels militants obrièrs que veguèron los sovièts parlar en lor nom ; aital pels Resistants vertadièrs que foguèron marginalizats per los que s’èran pas jamai batuts ; eca…

Los occitanistas, sèm de monde nècis. Pensam que, un còp que lo dacòs es en rota, sufís de lo daissar trabalhar e que farà tot a nòstra plaça, qu’avèm pas besonh de lo susvelhar, sens pensar que, coma d’unes tractors d’un còp èra, pòt demarrar a l’endrech tant plan coma a l’arrevèrs ! Es çò que se passa : l’OPLO, malurosament, demarra a l’arrevèrs ! Ieu soi totjorn estat per la professionalisacion, per l’institucionalizacion : es un biais per utilizar la fòrça publica e de praticar una politica vertadièira. Mas o cal acompanhar, de contunh, d’un agach sus l’activitat dels organismes creats. Ne sèm luènh. Lo silenci actual de las grandas associacions occitanistas sus aquela question del finançament de Vistedit me fa pensar que, justament, l’espèra de la subvencion fa calar totes los responsables, agenolhats davant l’OPLO qu’es devengut lo senhor novèl que balha l’argent public, o pas. Doncas, nos trobam davant una situacion inedita : un organisme public creat per inventar una politica linguistica per l’occitan comença per voler crebar lo sol setmanièr qu’avèm e las solas revistas per mainatges qu’avèm… Un tal rasonament, es quicòm de rare! Los aparachics de l’OPLO comptan de tornar crear un autre setmanièr ? Un jornal oficial en occitan benlèu ? E Plumalhon, e Papagai, los tornaràn requinquilhar ? Cossí faràn los escolans de las escòlas bilingas publicas e de las Calandretas per legir de revistas en lenga nòstra ? Legiràn de revistas en francés, e punt. Quina capitada ! Per una tala politica linguistica, qu’es ni mai ni mens qu’una politica de la tèrra cramada, vesi pas qu’un nom possible : « amassa blat, escampa farina », coma ditz lo prodèrbi… Se l’OPLO contunha aital, vesi pas perque ensajarián pas tanben de crebar l’IEO, la FELCO, las Calandretas, l’EOE, Oc-Bi, puèi tot çò que l’occitanisme militant a mes en plaça dempuèi d’annadas…

Al nom de la racionalizacion, l’aparachic es capable de tot ! E dins 10 ans, un còp lo glifosata plan sulfatat sus tot l’associatiu occitan, l’OPLO seriá el tanben suprimit per l’Estat, plan content d’aver destrusit un foguièr dissident al còr de la francofonia triomfanta. E aquí, los caps de muta de l’OPLO postularián per un pòste a la DRAC ? O aurián lo coratge de far la cauma de la fam ? Sabi que lo jornal La Setmana a de dificultats : contenguts de còps que i a criticables (mas es lo prètz del benevolat impausat pel pauc de ressorças financièiras) ; nombre d’abonats que baissa (los occitanistas non abonats se deurián pausar de questions). Mas fa 23 ans qu’aquel jornal pareis cada setmana, sens un trauc, e que nos balha, en occitan, d’informacions que trobariam pas endacòm mai! Sens aquel jornal, i auriá agudas las grandas manifèstacions de 2005 a 2015 que permetèron al movement de devenir adulte, d’obtener mai de consideracion de las institucions, dels politics e dels mediàs ? Question importanta : sens La Setmana, i auriá aguda la creacion de l’OPLO ?

L’OPLO a pas lo drech de tuar Vistedit. Parli de drech moral en tant qu’occitanista. Disi a totes los occitanistas, quitament als que se creson plan naut (mas coma disiá un Occitan plan conegut del sègle XVI : « tant naut que siagan seguts, o son pas jamai que sul cuol ») qu’es ora de dire a l’OPLO : STOP ! L’OPLO foguèt creat per adujar, per butar, per èsser pedagògue, intelligent, eficaç, e capable de concertacion. Ont es la concèrtacion ? Ont es l’intelligéncia ? Ont es l’eficacitat ? Ara, es clar : tot l’occitanisme a lo dever moral, còp sec, de se quilhar facia a la còla de l’OPLO per l’obligar a cambiar, a durbir lo dialòg amb la societat Vistedit e a la tornar finançar.

Alan Rainal
Conselhièr pedagogic en occitan de Conselhèr pedagogic en occitan pel Tarn-e-Garona de 1991 a 2014
President del Centre Regional dels ensenhaires d’Occitan de Miègjorn-Pirenèus de 2000 a 2008, puèi pòrtaparaula de 2008 a 2014.
Membre del CA de la FELCO de 2000 a 2014 President de l’universitat La Guépia -Lenga Viva de 2001 a 2013

Jacme Serbat, defensor de l'occitan e de la laïcitat

Lo berret tostemps suu cap, Jacme Serbat qu’èra un regent passionat de pedagogia e d’istòria. Ahuecat de lenga e de cultura nostas, qu’èra tostemps present a l’Escòla Occitana d’Estiu de Vilanuèva d’Olt.

La redaccion de La Setmana ne coneishèva pas personaument lo Jacme Serbat mes que tienó a har aumenatge a l’òmi, devath los conselhs d’un amic son, Alan Rainal. Subernomat « Titus » en referéncia a l’istorian de la Roma antica Titus Livius, Jacme que’s morí a l’atge de 93 ans au mes de junh passat. Amorós de la lenga dab un gran L, qu’aprenó lo latin, lo grèc e l’anglés a l’escòla. Mei tard, que hasó de la soa passion un mestièr e que vadó regent en 1956 dens lo Loiret. Que tornarà tau son Tarn e Garona natiu au començar de las annadas 70 entà ensenhar a Braçac e Borg Devisà. Qu’aprenó la lenga occitana dens las annadas 70 e que l’ensenhè dens divèrsas academias.

« Los mots e lo baston »

Me permeti de vos recomendar de legir lo libre « Los mots e lo baston » de David Grosclaude. Es un libre que me sembla utille. Al punt ont ne sèm, amb un engatjament plan limitat de l’Estat (per èsser aimable...) e d’un sosten tanben plan limitat de la classa politica (per èsser aimable un 2nd còp), aquel libre, de mercès lo raconte de l’experiéncia personala de l’autor, insista sul fach que la question de las lengas es politica e non pas simplament culturala. A tanben lo meriti de far veire als occitanistas que l’accion que menam (o que deuriam menar) es plan mai qu’una question d’affèct, e que deu èsser organizada racionalament, tecnicament, en fargant los utisses institucionals que cal, coma l’OPLO per exemple; e que un còp en plaça, los cal butar per los adujar a far çò que devon far.

Ditz tanben que cal d’ambicion per la transmission de la lenga, e aver pas crenta de demandar tant coma los autres, sens complèxe, per tant d’obtener una politica publica... Explica enfin una causa simpla, es a dire que l’ accion per l’occitan deu marchar sus las doas cambas : institucionalizacion d’un costat, volontarisme e militantisme de l’autre. En gròs, « Los mots e lo baston » son aqui per ensajar de nos deresvelhar, e per tornar metre un pauc de colors a la revendicacion occitana... Lo libre es plan escrich, agradiu, sia en occitan-gascon de qualitat (de bon legir per tot occitanofòne) e tanben en francés, çò que pòt èsser plan utille per alfabetisar un elegit, o per explicar al vòstre vesin perque cal transmetre l’occitan... Còsta 12 €, çò qu’es pas car rapòrt a d’autres libres qu’avètz ja crompats, que valon pas tripeta, e que còstan lo doble.

Alan Rainal

Subscribe to this RSS feed

La Setmana

  • L'edicion papèr
  • L'edicion 100 % Numerica

Descobrir las auhèrtas

 

Plumalhon

Plumalhon es un magazine pel 8-12 ans. Prepausa cada mes dos reportatges sus de tèmas d'actualitat, sus de países, d'animals... Prepausa tanben de BD, de jòcs e 

+

Capture decran 2017 11 28 a 11.48.12

Papagai

Papagai es la revista occitana dels pichonèls.
Prepausa cada mes istòrias, jòcs, una pagina de vocabulari e un dorsièr 

+