Uei : 27/04/2018

La vision deu monde de Micheu Chapduèlh per Patric La Vau

Patric La Vau que consacra lo son navèth filme/documentari a Micheu Chapduèlh. Dab un chicòt de poesia, lo realizator que’ns hè entrar dens lo monde de l’escrivan, dens lo quau viu en acordança dab lo monde qui l’environa, los arbos, las bèstias, las pèiras.

Au mes d’abriu que sortirà « Micheu Chapduèlh, una pensada sauvatja » lo navèth documentari de Patric La Vau. Que hè 3 ans que lo realizator ei passat au collectatge filmat. L’imatge, lo son, véder l’expression de la persona e enténer la soa lenga que balha un costat « viu » a la soa paraula, segon La Vau. Au demiei de las trentenas de personas qu’a mes sus pellicula : lo peiregordin Micheu Chapduèlh. Fascinat peu libe « J’ai refermé mon couteau » (Ed. Chamin de Sent Jaume, Colleccion De Temps pacan, 2012) dens lo quau lo professor/contaire/escrivan dona ua vista d’ensemble de la cultura tradicionau en Lemosin e Peirigòrd, lo gavidaire deu hestau las Nuits Atypiques que decidí de’u consacrar un filme. « Micheu Chapduèlh, una pensada sauvatja » qu’ei un drin lo filme qu’illustra lo libe de l’escrivan : que desvèla la civilizacion paisana, lo son rapòrt a la natura, aus òmis, las soas credenças e usatges.

La Setmana — Micheu Chapduèlh qu’ei mei coneishut com escrivan e contaire. Avetz volut amuishar ua auta faceta de la soa personalitat dens lo filme ?
Patric La Vau — Òc ! Qu’a escriut hèra de libes sus la cultura populara de Dordonha, deu Peirigòrd, libes a còps en occitan, a còps en francés. Qu’ei lo son libe « J’ai refermé mon couteau », un libe extraordinari sus la cultura populara que lo Chapduèlh a coneishut, qui m’a marcat. Jo, çò qui m’interessavi dens la soa personalitat qu’èra aquesta pensada, aqueths raiç de cultura populara e occitana, de la vielha civilizacion paisana. Qu’èi assajat de centrar lo filme sus aquera pensada qu’èi aperada « sauvatja ». Qu’èi assajat de’u har parlar d’aquera sapiéncia. Que parlam d’animisme, de chamanisme com deus ausèths, de las pèiras, etc. Çò qui ei interessant dab eth, ei qu’ei vadut dens ua familha on i avè 4 generacions : eth, los parents, los gran parents e tanben los rèirsgranparents e donc qu’a coneishut gents qui èran vaduts au sègle XIXau ! Qu’a recebut atau ua cultura, un biais de pensar e de véser lo monde qu’èra vertadèrament ancian. Qu’a vertadèrament un pè dens lo passat. Quan èra dròlle, Chapduèlh qu’èra un gran observator d’aquera civilizacion. Adara, qu’ei un òmi de 70 ans e qu’a d’ara enlà ua analisi generau d’aquera cultura populara. Dens lo son libe « J’ai refermé mon couteau », que ditz que hè etnologia vicinala. A partir de l’observacion de la soa familha pròcha e de quauques vesins, qu’a bastit ua analisi de la societat e de la pensada tradicionau occitana deu Peirigòrd.

LS — Aquera pensada ei quauquarren qu’a transmés aus sons mainatges ?
PL — Qu’a transmés la lenga occitana aus sons mainatges, aquò ei segur. Que’u vesem dens lo filme a un moment balhat. Que i a la soa hilha e petita hilha qui parlan en occitan. Qu’an devut recéber quauquarren de la vision deu pair, de çò qui’u estó transmés e çò qu’utiliza dens la vita de cada jorn. Per exemple de hèser lo causau, de plantar varietats vielhas, d’anar dens lo bòsc tà cuélher los ceps. Tot aquò qu’ei un biais de viure paisan a l’ora d’ara. Pensi que la pensada sauvatja n’ei pas sonque ua pensada deu passat mes tanben de l’avenidor. Se vesen dab tots los problèmas ecologics a l’ora d’ara, de tornar trobar aquera sapiéncia paisana vielha pòt estar vertadèrament utila tà viure dens lo monde d’adara e lo monde a venir.

LS — Los vòstes documentaris que tractan efectivament de la vita deus paisans, de la tèrra e de la natura. Totun, que voletz amuishar que viven dens la modernitat en tot preservar çò qu’an coneishut ?
PL — Qu’assagi de hèser filmes benlhèu en partida suu passat dab gents qui son adara d’un atge avançat e donc qu’an la mestresa, la coneishença de la lenga. Mes hèser un filme suu passat non vòu pas díser hèser un filme « passeïsta ». Qu’ei tanben assajar de hèser lo ligam entre lo passat, los raiç e l’avenidor. Per jo, n’i a pas nada rompadura entre lo passat e l’avenidor. Qu’assagi de muishar que i a tanben modernitat de la lenga, de la pensada e de la vita. Non cau pas tot getar de la vita d’autes còps. La vita qu’ei com un riu, non s’arrèsta pas jamei. Dens lo filme « Escotar los ausèths arribar » (P. La Vau, 2017), parlam deus camins comunaus. Qu’ei un biais de pensar la vita en comun, de pensar a çò qu’apartien a tot lo monde. Que vòi hèser un filme sus un moment de l’istòria occitana mes tanben muishar que la pensada de’us qui son dehens ei tanben ua pensada modèrna e que pòt ajudar los qui viven adara a víver meilhor.

Inf. : DVD produccion Les Nuits Atypiques, a paréisher au mes d’abriu — De crompar arron las projeccions o per mèl : This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. / www.nuitsatypiques.org — Projeccions : « Escotar los ausèths arribar » au cinema L’Utopia de Bordèu (33) lo 22/03 , Cadilhac (33) e Marmanda (47) a la fin deu mes d’abriu. Datas a viéner sus lasetmana.fr

  • Publicat dens Culture

Danís Cantournet : « Avèm vist desaparéisser la civilizacion »

Lo 24 de febrièr passat, se tenguèt a Sant Joan de Vedats la darrièra Macarelada. Macarèl, l'entrepresa de merchandising occitanista tampa definitivament sa botiga del País Montpelhierenc a la fin del mes de febrièr. Ara se pòt trapar sos produches sul sit www.macarel.org e a la botiga de Tolosa que se tròba en Carrièra del Taur. Macarèl contunha de trabalhar amb las associacions, mas ara las comandas se deuràn far sus Internet. Un sopar frairal e un balèti animat per la banda niçarda L'as pagat lo capèu festegèron, dins la darrièra Macarelada, « 16 annadas de convivéncia, d'amistat e de rescontres ». Danís Cantournet, capmèstre de Macarèl, nos contava las rasons del barrament del sit montpelhierenc. D'un latz, las rasons son economicas, tant que lo sit de Tolosa paga lo de Sant Joan de Vedats valiá pas la pena de lo manténer. Mas la rason principala es la « qualitat de vida ».

Tònho Castet : activista en favor de la lenga, la cultura e la musica d'Aran

Tònho Castet se presenta coma un « activista en favor dera lengua, dera cultura e dera musica aranesa ». Retirat abans l'ora a causa d'una malautiá, Castet se consagra ara completament a aqueste prètzfach : « Pendent era mia vida professionau m'è dedicat ath mond dera assegurança e alavetz ara ja sò jubilat e pogui dedicar mès temps a collaborar. Collabòri damb eth diari Jornalet, dab era revista Sapiéncia, collabòri ena preparacion d'un diccionari damb er Institut d'Estudis Aranesi- Acadèmia Aranesa dera Lengua Occitana. »

Lo Bon Son : Vesiats qu'èm !

Tà aviar l’annada de com cau, arren de miélher qu’un pauc de musica ! E per aquestes torns, b’èm vesiats. Enter pareishudas navèras e projèctes a viéner, rica que serà l’annada musicau ! Uei, que’vs perpausam un espiar sus un DVD musicau d’Aussau e un aute sus la navèra inspiracion de La Mal Coiffée qui punteja. En tota objectivitat.

E los leons !

Vertat ei que ne’n parlam pas sovent deus leons ! Mes que mudan las causas, mercés a La Mal Coiffée. En efèit, lo grop qu’ei suu punt de sortir un cincau àlbum : « E los leons ». Aqueste còp lavetz, e au delà deu títol, l’inspiracion qu’ei drin mei exotica que de costuma puish qu’ei gessida de l’òbra d’Henry Bauchau, autor bèlga qui escrivó en 1991 lo roman brac « Diotime et les lions ». Las cantairas deu grop que l’an totas lejut e que se’n son totas enamoradas ! Laurent Cavalié que s’i gahè donc tanben tau medish resultat, e que’n hasó ua version occitana, en libra adaptacion, en fòrma de poèma narratiu. Qu’ei çò qui fin finau e vaderà l’àlbum de La Mal Coiffée.

De qué s’i parla ?

Qu’ei lo raconte d’ua transgression, deu passatge a l’atge adulte d’ua gojata aperada Diotime. Que s’i parla d’iniciacion dens un clan qui a leons com ajòus. Diotime que vòu participar dab los òmis a la caça rituau de la bèstia quan la tradicion, segur, e n’estrema las hemnas. S’aquò pòt semblar un pauc luenhèc de las tematicas costumèras deu grop, meilèu acostumat a cantar los maridatges d’autes còps o lo maishant vin deu Lengadòc, que s’i parla totun hèra de familha, d’umanitat e de ligams. Taus exactius, pas un mot sus l’ADN... Ni deus umans, ni deus leons. Que podem parlar aquiu d’un àlbum concèpte, pr’amor lo raconte que’s segueish tot au briu de l’àlbum. Aqueth que contien 18 cançons, de longas e de bracas, qui’ns hèn seguir l’istòria d’aquera Diotime. Nivèu musicau, qu’ei la dralha costumèra deu grop. Que’s coneish de tira, au cap de quauquas segondas, qu’ei La Mal Coiffée qui canta. Bèras armonias vocaus accompanhadas de ritmicas e percussions barejadas, enqüèra mei ricas sus aqueth disc. Totun, aquò ne tira pas nat plaser, au contre ! Qu’ei mèma ua grana qualitat qu’a lo grop aquiu : trobar ua inspiracion navèra en tot guardar ua identitat musicau hòrta. D’uns que parlarén benlèu de l’ADN deu grop, mes benlèu pas... En tot cas, Aqueth disc que muisha enqüèra un còp, lo gran talent e l’audàcia artistica de Laurent Cavalié, vertadèr Pigmalion qui a cada còp esculta un cap d’òbra per La Mal Coiffée. Quin har tà non pas enamorar se’n ? En març passat dejà que pareishó l’excellent disc « Ors », deu grop gascon Artús. A l’escota d’aqueth « E los leons », qu’encoratjam hòrt los autes grops a trobar noms de bèstias tau lor títol de disc. A despart d’ua coïncidéncia, que serà ua escaduda màger probable ! « E los leons » en çò deu labèl Sirventes, sortida prevista en heurèr de 2018. « E los leons » tanben lo libe de Laurent Cavalié qu’ei disponible en çò de las edicions L’aucèu libre, e « Diotime e les lions » d’Henry Bauchau en çò d’Acte sud.

Esta : « Gare de Cauterets »

Capture decran 2018 04 25 a 16.01.55

Lo grop Esta que hè paréisher lo son prumèr DVD : « Gare de Cauterets ». Après quate àlbums, e quasi vint ans d’existéncia totun, aquiu donc lo grop qui arriba a la television ! Taus qui’n vòlen tot dia, d’occitan sus aqueste mèdia, aquiu que n’i a ! Esta n’ei benlèu pas hèra conegut en dehòra deu son parçan bearnés. Qu’ac podem díser qu’ei drin estremat de l’empont musicau occitan. Probable pr’amor qu’an causit ua grafia diferenta tà escríver las lors cançons, o benlèu per d’autas rasons. Totun, tà escotar musica, òm pòt pensar que poderén guardà’s d’aqueras consideracions, e profieitar de la qualitat de las cançons perpausadas sus aqueth DVD ! La grafia ne’s pòt cantar... Taus qui ne coneishen pas, Esta qu’ei donc un trio de Laruntz (64), en vath d’Aussau. Guitarra baisha, percussions, acordeon, guitarra flabuta e tumtum, que i a drin de tot dens la lor musica, e aqueth DVD, enregistrat en heurèr passat a la Gare de Cauterets (l’anciana gara vetradèra adobada en sala d’espectacle uei lo dia) que n’ei un bèth resson. Cançons acosticas en bearnés, polifonias o tèma tradicionau, aqueth espectacle qu’ei hèra ric, variat e hòrt agradiu. Que s’i parla de la vita vitanta en Aussau, de pastoralisme, de cultura e solide d’amor. E quan ne seratz pas aussalés cap e tot, que poderatz totun estimar aqueth repertòri, conhit d’umanitat e de poesia. Que seré podut estar un bèth present de Nadau, mes se l’avetz mancat, lo DVD que’s pòt comandar totun suu site internet http://www.esta-bearn.fr/ estaecran.htm ! Enfin, se voletz descobrir Esta sus l’empont, lo grop que participarà a la dusau edicion deu Hestiv’òc de neu aqueth mes de març a Aigas-bonas en... Vath d’Aussau.

Joan-Nadau Commères

Jacme Serbat, defensor de l'occitan e de la laïcitat

Lo berret tostemps suu cap, Jacme Serbat qu’èra un regent passionat de pedagogia e d’istòria. Ahuecat de lenga e de cultura nostas, qu’èra tostemps present a l’Escòla Occitana d’Estiu de Vilanuèva d’Olt.

La redaccion de La Setmana ne coneishèva pas personaument lo Jacme Serbat mes que tienó a har aumenatge a l’òmi, devath los conselhs d’un amic son, Alan Rainal. Subernomat « Titus » en referéncia a l’istorian de la Roma antica Titus Livius, Jacme que’s morí a l’atge de 93 ans au mes de junh passat. Amorós de la lenga dab un gran L, qu’aprenó lo latin, lo grèc e l’anglés a l’escòla. Mei tard, que hasó de la soa passion un mestièr e que vadó regent en 1956 dens lo Loiret. Que tornarà tau son Tarn e Garona natiu au començar de las annadas 70 entà ensenhar a Braçac e Borg Devisà. Qu’aprenó la lenga occitana dens las annadas 70 e que l’ensenhè dens divèrsas academias.

Opinion/Literatura de Jacme Taupiac : Qu'es aquò l'occitan ?

Lo punt de vista d’Hervé Terral, criticat per Jacme Taupiac.

Fa qualques annadas me trobavi a Saint-Martin-d’Estréaux, localitat de 860 abitants, situada dins lo departament del Léger (en francés « La Loire »), complètament al nòrd-oest del departament qu’a Roanne coma cap-lòc. Foguèri estonat de veire, sus la plaça del vilatge dos monuments ; en primièr un monument dels mòrts que portava un requisitòri ferotge contra la guèrra, ambe la frasa : « Maudite soit la guerre et ses auteurs ! » ; en segond, un autre monument, pus pichon, ambe una inscripcion en latin : HINC INCIPIT PATRIA JURIS SCRIPTI « Aicí comença la patria del drech escrich ». Aquò voliá dire qu’èra pr’aquí que se trobava, abans 1789, lo limit entre la partida septentrionala del reialme ont s’aplicava lo drech costumièr e la partida meridionala — o Occitania — ont s’aplicava lo drech escrich. Mas, la comuna de Sant-Martin-d’Estréaux es limitròfa de la de Saint-Bonnet-des-Quarts, al sud. E los dialectològues an notat fòrça traches occitans dins lo parlar de Saint-Bonnet. De mai, Francés Fontan considèra que lo parlar d’Arfeuilles, comuna situada a un desenat de quilomètres al sud-oèst (dins lo departament de l’Alièr), es pro occitan per considerar aquela localitat coma occitana. Estranha coïncidéncia, per consequent, del limit lingüistic entre los parlars occitans e los parlars arpitans (o « franco-provençals ») e del limit juridic entre una « Occitania de drech escrich » e una « Francia de drech costumièr » ! Un amic de La Magistèra (a l’èst d’Agen) foguèt de longas annadas regent dins un vilatge prèp d’Orleans. E, plan sovent, fasiá lo viatge d’Agen a Orleans. M’a agut contat mai d’un còp qu’aviá constatat que, quand aviá passat lo departament de la Cruèsa, èra passat del país ont la cosina se fasiá ambe l’òli (e, a la campanha, ambe lo grais d’auca o de guit) al país ont emplegàvan lo burre. Dins lo Lemosin e la Marcha, regions occitanas, las abituds gastronomicas son diferentas de las del Berrí, situat pus al nòrd. Aquí tanben, estranha coïncidéncia entre lo limit lingüistic plan conegut e lo limit gastronomic. L’Occitana seriá doncas mai que lo país d’una lenga e d’una literatura, coma sabèm totes. Quand avètz un pauc de curiositat intellectuala e pas tròp de prejutjats tricolòrs assimilacionistas, vos apercebètz qu’es tanben lo país d’una certana tradicion juridica, d’una certana gastronomia, d’una certana propension a l’anticonformisme religiós (sèm « lo país de las eretgias »), d’un certana manièra pacifica de tractar las comunitats josievas... E la lista es interminabla.

Dins un estil brilhant, incisiu e, plan sovent, fòrça impertinent e umoristic, lo sociològue Hervé Terral presenta sa vision del país nòstre dins sos aspèctes pus insolits : sèm lo país del catarisme e d’una certana emancipacion de la femna ; del protestantisme e d’un certan anticlericalisme de la bona mena ; de las matematicas de naut nivèl (ambe Fermat, nascut a Bèumont de Lomanha) ; de las bastidas, aquelas vilas fruch de la volontat politica, als sègles XII, XII e XIV ; de las aparicions de la Verge Maria (ambe Lorda, centre mondial de pelegrinatge) ; de la reflexion filosofica pus prigonda, ambe l’auvernhat Blaise Pascal, Auguste Comte e los contemporanèus René Girard e l’agenés Michel Serres ; del rugbi e de la petanca puslèu que del fotbòl. E, en 1918, èrem encara quicòm coma dètz milions a parlar cada jorn la lenga occitana. L’escòla de la Tresena Republica a fòrtament contribuït a nos donar la vergonha de nòstra lenga nacionala e a trabalhat a nos francizar. Mas, tot un pòble càmbia pas de lenga sense que demòre quicòm de la lenga perduda : a l’ora d’ara, de milions d’occitans, quand pàrlan francés, se coneis sul pic que son occitans a lor manièra de prononciar la lenga apresa a l’escòla. Concrètament, dins l’immensa majoritat dels parlars occitans, avèm pas aqueles fonèmas franceses que son « las vocalas nasalas ». Quand disèm « Les enfants de Montauban » s’ausís sul pic que sèm pas de francimands. Hervé Terral fa aquela citacion de l’istorian de l’art, d’origina bearnesa, Élie Faure, bona analisi de l’orrible racisme lingüistic antioccitan que ne sèm sovent las victimas : « “ Le Midi ”, pour l’homme du Nord, c’est l’ “ accent ”, et tous ceux qui ont l’accent portent, à ses yeux un certain nombre d’attributs dont quelque vague peuplade de singes, lubrique et gesticulante et située d’ailleurs dans une région lointaine et mal déterminée pourrait se déclarer jalouse. [...] “ L’accent ” s’élève comme un mur entre l’oreille et l’esprit de l’homme du Nord. Dès qu’il l’entend il rit ou se fâche » (Pagina 68). Es vertat que plan sovent, quand sèm identificats coma occitans, o se trúfan de nosautres per que nos tròban febles e ridiculs, o an páur de nosautres quand nos tròban tròp segurs de nòstra identitat assumida. Mas, nos respectar coma pòble diferent, es pas gaire lor actitud espontanèa. L’Occitania, visiblament, es una « realitat antropologica » existenta dins lo passat mas tanben dins lo present. E Hervé Terral parla d’un fum de personatges de l’ora d’ara, pas necessàriament coneguts del grand public, que pòrtan la pròva d’una « consciéncia occitana » e d’una cultura occitana contemporanèa. Cita l’òme de teatre Claudi Alranc ; lo matematician occitanista, director de la revista Lo Gai Saber, Felip Carbona ; lo cantaire agregat de fisolosofia e d’espanhòl Eric Fraj ; lo filh de paisan lomanhòls, autodidacte e autor d’una celèbra Encyclopédie occitane, Andrèu Dupuy ; lo valent militant occitanista italian Dario Anghilante ; lo grand especialista universitari de la literaratura occitana Felip Gardy ; lo poèta e biblista traductor de la totalitat de la Bíblia en lenga nòstra, Joan Larzac ; lo cantaire Claudi Martí, autor de « Perqué m’an pas dit a l’escòla la lenga de mon país ? » ; aquel prèire de la diocèsi de Montalban, l’abat Jòrdi Pesserat, « qui offre de si belles messes en langue d’oc » ; la japonesa occitanista Sano Naoko, de l’universitat de Nagoya ; lo poèta provençal Rotland Pecot qu’ausèt dire aquela frasa qu’avèm pas oblidada : « Avèm decidit d’aver rason ! » ; la cantaire e escrivana en lenga occiana e en lenga francesa Maria Roanet, veusa del grand Ives Roqueta, e un fum d’autres representants de la cultura nòstra. Lo libre de Hervé Terral, L’Occitanie en 48 mots, es brilhant, umoristic, d’una immensa riquesa de documentacion, plan de bon legir : a metre entre totas las mans. Aimariái qu’un libre aital foguèsse legit per totes los qu’an de responsabilitats socialas e qu’an l’obligacion morala de conéisser lo passat e lo present del país ont vívon : los prefèctes; los deputats, los còssols, los conselhièrs departamenals e regionals, los provisors de licèus, los presidents d’universitats, los evesques, los curats, lo pastors e los imams. A l’article Occitanie, l’autor se pausa la question indefugibla : fin finala, qu’es aquò l’Occitania ? Legissi entre las linhas : es que se pòt dire que sèm una « nacion » ? Segon la definicion alemanda, la nacion se fonda « en premier lieu sur la culture commune » (pagina 167) Doncas, sèm una « nacion culturala e lingüistica », de segur escanada per l’assimilacionisme tricolòr e pauc conscienta de son existéncia. Segon la definicion francesa, la nacion es « l’appartenance commune reconnue » e Renan parlava del « plébiscite de tous les jours ». Robèrt Lafont parlava ben de la « nation primaire » (a l’alemanda) e de la « nation secondaire » (a la francesa) ! E, nosautres los occitans de la Republica francesa qu’avèm a l’encòp una certana « communauté de culture » que nos fa occitans e tanben una meteissa « citoyenneté politique » que nos fa franceses, sèm de « privilegiats » : « [Nous gagnons] en quelque sorte deux nations pour le même prix ! » Hervé Terral es un autor qu’a lo sens de la formula, que vos sap presentar ambe una clartat pedagogica meravilhosa e un umor de la bona mena las questions pus tilhosas e polemicas, e que vos daissa pensar çò que volètz. S’un libre aital es pas difusat a dètz mila exemplars, es pas que pòsca pas interessar un public nombrós, es que la difusion serà facha sonque al prèp dels occitanistas. Cal que totes los que trabàlhan a l’espandiment de la cultura e de la consciéncia occitana compréngan qu’es un libre pel grand public. M’agradariá que L’Occitanie en 48 mots se trobèsse dins totas bibliotècas, las librariás e los supermercats « de França e de Navarra ».

Jacme Taupiac
La Piboleta, diluns 28 d’agost de 2017

Inf. : « L’Occitanie en 48 mots » (2014) d’Hervé Terral, Ed. Institut d’Estudis Occitans 220 paginas — Prètz : 14 euros.

20au Trad'Envie a Pavia (32)

La navèra edicion deu hestenau Trad’Envie que’s debanarà deu 9 au 12 de mai a Pavia en Gèrs. Au programa, nombrós estagis e talhèrs. Que’vs podetz d’ara enlà inscríver aus cors d’acordeon diatonic dab Cyrille Brotto, de vriolon dab Didier Oliver, de polifonia còrsas dab Alba atau com de dança/sofrologia. Plaças que son de reservar a las iniciacions (a partir de 8 ans) deus bohants dab Erwan Hamon, a las cantas de Bretanha hauta dab Mathieu Hamon o enqüèra d’armonia e musicas d’ensemble dab Ronan Pellen. Cada ser, concèrts que son perpausats. Lo 9 de mai, Joan Francés Tisnèr que jogarà la soa creacion 2018 « E.B.Tè ! ».

Lo 10 de mai, La Base Duo que harà bolegar los dançaires sus la pista dab lo lor repertòri tradicionau de Gasconha, seguit peu joen acordeonista Rémi Geffroy e per « Paisatge #3 », ua coproduccion Companhia Montanaro, COMDT Occitània e Trad’Envie. L’endedia, lo Duo Brotto Milleret que pujarà sus l’empont, puish que serà au torn deu Trio Loubelya. Lo darrèr dia deu hestenau, que poderatz descobrir l’espectacle « Lo Bal del Lop », cantas a dançar deu sud-oèst.

Lo Salon de la Luteria que tornarà au còr de Trad’Envie dab taulèrs d’instruments tradicionaus (tamborins, guitarras, flaütas, sonsainas, vriolons, bohas, etc.)

Inf. : www.tradenvie.fr — Trad’Envie BP9 32550 Pavia — Tel. : 06 81 33 11 52.

  • Publicat dens Culture

Valerie Cazenave-Bernadou, militanta discreta

Valerie Cazenave-Bernadou qu'ei regenta a la calandreta de Banhèras (65), despuish 20 ans. La soa tòca ? Ensajar de convéncer los pairs de l'interès d'estudiar la lenga nosta.

Valérie Cazenave-Bernadou, aquiu ua hemna de ponha. Be sap çò que vòu e çò que ne vòu pas. Quan l’avem contactada, ne tienèva pas especiaument a parlar sonque d’era, o meilèu quiò, mes deu tribalh que hè dab los mainatges de la Calandreta de Banhèras (65). La Calandreta que hestegè los sons 20 ans d’existéncia l’an passat, e la bigordana que hasó partida deus « hòus » com ac ditz, qui’s lancèn dens l’aventura.

Subscribe to this RSS feed

La Setmana

  • L'edicion papèr
  • L'edicion 100 % Numerica

Descobrir las auhèrtas

 

Plumalhon

Plumalhon es un magazine pel 8-12 ans. Prepausa cada mes dos reportatges sus de tèmas d'actualitat, sus de países, d'animals... Prepausa tanben de BD, de jòcs e 

+

Capture decran 2017 11 28 a 11.48.12

Papagai

Papagai es la revista occitana dels pichonèls.
Prepausa cada mes istòrias, jòcs, una pagina de vocabulari e un dorsièr 

+