Uei : 12/12/2017

Nòva Caledònia : acòrdi politic sul referendum d'independéncia

Lo 2 de novembre passat, los elegits de la Nòva Caledònia se retrobèron al palais de Matignon per discutir amb lo primièr ministre francés, Édouard Philippe, de l’organizacion del referendum sus l’independéncia de l’archipèla, que se deu téner dins un an al pus tard. E mai se l’opcion independentista a paucas possibilitats de ganhar, lo fach que l’estat francés siá arribat a mai d’un acòrdi amb los partits independentistas e unionistas de la Nòva Caledònia es una informacion ges abituala qu’ensajam d’analisar dins aqueste papièr, en seguida de las informacions publicadas fa qualques jorns sus Jornalet, gràcias a una informacion de Nationalia, lo jornal catalan en linha consagrat als pòbles sens estat.

La Nòva Caledònia es un territòri d’Oceania de 18 000 km2 amb un pauc mens de 270 000 abitants qu’aperten a França. Es un dels vestigis del vast empèri colonial que París lo governèt pendent qualques sègles. Napoleon III ne prenguèt possession en 1853, e un sègle pus tard totes sos abitants obtenguèron lo ciutadanatge francés. Mentretant, los abitants originaris de la Nòva Caledònia — los canacs — foguèron someses a un regim legal de discriminacion, e França fomentèt la colonizacion europèa, asiatica e oceanica de las illas. A partir dels ans 1960, França s’interessèt a l’esplecha del niquèl, la principala riquesa que s’extrai del territòri. Los canacs qu’èran pas d’acòrdi amb la dependéncia envèrs la metròpoli comencèron d’organizar de partits independentistas pendent los ans 1970, gaireben totjorn d’esquèrra. De totes, lo pus important es lo Front de Liberacion Nacionala Canac Socialista (FLNKS), fondat en 1984.

La seguida d'un conflicte violent

En abril de 1988, l’illa d’Ouvéa visquèt un episòdi violent conegut coma « la presa d’ostatges d’Ouvéa ». Amb un bilanç de 19 militants independentistas e 4 gendarmas mòrts, aquela crisi foguèt lo ponch culminant d’una succession d’eveniments violents entre las milícias independentistas e unionistas que se debanèt long dels ans 1980. Aquel meteis an, lo govèrn francés, lo FLNKS e los unionistas neocaledonians signèron los Acòrdis de Matignon, que fixavan un periòde de transicion de 10 ans abans de signar lo pache definitiu, l’Acòrdi de Nouméa, en 1998 : lo govèrn francés transferissiá una tièra de competéncias executivas e legislativas a las institucions de l’archipèla e acceptava la tenguda d’un referendum d’autodeterminacion entre 2014 e 2019. L’acòrdi foguèt ratificat per un 72 % dels vòtes. Lo referendum d’autodeterminacion depend de las disposicions d’una lei especifica, aprovada en 1999.

Modificacion de la Constitucion francesa

En seguida de l’Acòrdi de Nouméa se modifiquèt la Constitucion francesa per i inserir de « disposicions transitòrias », que ne forman lo títol XIII. Demest elas se prevei « l’accès a la plena sobeiranetat » de la Nòva Caledònia en cas que « ganhe » l’òc al referendum d’autodeterminacion. Aquelas disposicions s’assòcian, dins lo tèxt constitucional, amb la referéncia a la « Republica indivisibla ». Aquela excepcion fa partida de las particularitats de l’estatut politic e social de la Nòva Caledònia. D’autres elements caracteristics son l’existéncia d’un regim de drech civil pròpri pels canacs legalament reconeguts o d’una institucion exclusivament canaca — lo Senat costumièr — qu’es competent sus aquel regim civil e sus d’autras questions restacadas a l’identitat del pòble canac e que coexistís amb l’assemblada legislativa de la Nòva Caledònia, lo Congrès. Cal prene en compte que lo govèrn de la Nòva Caledònia incorpòra, obligatòriament, de partits unionistas e independentistas — un modèl consociacional similar al de l’Irlanda del Nòrd — e que, doncas, se compren que cal metre d’acòrdi los dos costats de l’escaquièr politic per de decisions de tota sòrta.

Una lista electorala gelada

L’Acòrdi de Nouméa establís, d’un caire, que las personas recensadas dins las illas mai pichonas mas que demòran dins l’illa principala (Grande Terre) se degan pas desplaçar devèrs lors luòcs d’origina per exercir lor drech de vòte. Es un acòrdi favorable als independentistas, perque la majoritat dels abitants de las illas pichonas son de partisans d’un estat independent. Mas lo subjècte pus delicat de l’acòrdi es, benlèu, lo còrs electoral. La lista de personas que pòdon votar al referendum es pas la meteissa que la de las gents que o pòdon far a las eleccions correntas. La tendéncia demografica en Nòva Caledònia es de recebre de nòus abitants en provenença de fòra que, abitualament, son opausats a l’independéncia. D’efièch, segon las darrièras donadas del recensament oficial (2014), los canacs son solament un 39 % de la populacion, un ponch de mens qu’en 2009. Dins la lista electorala del referendum se calcula que la proporcion de canacs es un pauc superiora. Amb l’Acòrdi de Nouméa, se decidiguèt de crear una lista electorala gelada que, essencialament, empedís que pòscan votar las personas non nativas de la Nòva Caledònia que i sián arribadas après 1994 e que pòscan pas justificar 20 ans de residéncia sul territòri. Ça que la, s’èra detectat que la lista aviá de traucs : de milièrs de ciutadans n’èran excluses e mai se teoricament complissián las condicions requeridas. Segon las fòrças independentistas, almens 22 000 dels excluses èran de canacs. Lo pache del 2 de novembre passat passada prevei l’inscripcion d’ofici d’11 000 personas dins la lista del referendum. D’aqueles nòus votants acceptats, 7 000 son de canacs, segon çò que diguèt lo Primièr ministre francés, Édouard Philippe.

Sondatges

Segon un sondatge de la cadena de television Caledonia, publicat en mai passat, solament lo 24 % votariá en favor de l’independéncia del temps que lo 54 % votariá que non. Lo nombre de personas indecisas seriá del 21 %. De sondatges precedents ofrissián de chifras similaras.

Segon Nationalia, l’independéncia es sostenguda sustot pels canacs — que son lo 39 % de l’archipèla —, qualques mestisses e tanben una partida de la comunautat d’origina polinesiana de Wallis e Futuna — doas illas oceanicas qu’apertenon tanben a França. Dins las darrièras doas eleccions legislativas francesas, los partits independentistas son arribats a pena al 30 % dels vòtes. Dins las eleccions provincialas — que servisson de basa per elegir lo Congrès de la Nòva Caledònia — los resultats son estats mai sarrats, e de mai de mai, amb una progression favorabla per los independentistas, que son passats del 35 % dels vòtes en 1999 al 41 % en 2014. Mas cal ramentar un còp de mai que los electors recensats d’aquelas eleccions coincidisson pas amb la lista electorala del referendum, qu’incorpòra probablament una proporcion d’independentistas un pauc pus granda.

Ferriòl Macip

Copa del Mond del XIII : australians aisits, angleses de gaire

Logicament, la finala de la Copa del Mond del XIII opausarà los dos païses al rugbi lo mai professionalizat : l’NRL australiana e la Superliga anglesa. Mas se'n calguèt de gaire per que l'aficha foguèsse diferenta.

La fòrça cangoró

Divendres al ser, a Brisbane, dins un estadi a mitat garnit, Fiji desfisava los Cangorós e dobrissiá la marca amb una penalitat. Mas un placatge mancat e una marrida recepcion d'un còp de pè a seguir faguèron dos ensages pels Verd e Jaune, que marcavan encara dos còps abans la pausa : 22-2.

Los australians tuavan la partida amb dos novèls ensages tre la represa. Las iniciativas fijianas se trucavan als contras e a dos ensages de 100 mètres. Los australians contunhèron lor festenal ofensiu per ganhar 54-6. Dètz ensages de marcats amb, sul nombre, sièis per l'alièr Holmes.

Los fijians foguèron valents,mas los Cangorós son tròp fòrts amb una circulacion plan aviada de la palma e un sosten permanent al portaire del balon.


Lo revelh tardièr dels tongans

Dissabte, l'estadi Mount Star d'Auckland restontissiá dels cants e crits d'un brave public tongan (totas las plaças vendudas, siá 30003, recòrd de l'estadi).

Al cap de dètz minutas, los angleses dobriguèron la marca per l'alièr Mac Gillvary sus sortida de mesclanha. Puèi, l'arrièr Witrop se vesiá acordar un ensag per l'arbitre vidèo. 12-0 pels angleses a la pausa. Los tongans pagavan lor indisciplina e de fautas de man.

Aquò contunhèt a la represa e los angleses ajustèron una penalitat. A la 67a, l'ensag de Bateman transformat fasiá una brava diferéncia : 20-0.

Partida plegada ? Non, que cal jogar fins a la còrna. Los tongans faguèron virar canturla als angleses e marcavan tres còps en 5 minutas per tornar a 18-20. Sus la darrièra pauma, lo tongan Fifita cabussèt dins l'en-but anglés, mas l'arbitre refusava l'ensag sens faire apèl al vidèo qu'auriá pogut cambiar lo sòrt de la partida e atudar una polemica.

Aquesta decision permet als angleses de defugir la malediccion de 2013 (desfaita a la darrièra minuta en mièja finala). Aniràn doncas disputar la corona mondiala als austalians dissabte a Brisbane. Se vòlon ganhar, deuràn enauçar bravament lor nivèl de jòc e téner còp 80 minutas.
En dobertura del rescontre, se tendrà la finala de la Copa del Mond de las femnas !


La represa del campionat d'Elèit 1

Al país, serà la represa del campionat d'Elèit 1. Lo campion Limós jogarà a Sent Gaudenç. Lo venceire del torneg d'Avinhon de rugbi de IX, Vilanòva, reçauprà los catalans. Palau reçauprà Albi, Carcassona se desplaçarà a Avinhon e Lesinhan jogarà a Tolosa.


Precision finala femenina

Una partida se jogarà entre las australianas, qu'an eliminat las canadianas 58-6 en mièja finala, e las neozelandesas, victoriosas de las anglesas: 52-4.


Alan Roch
de Brisbane estant, pel Jornalet en linha

  • Publicat dens Sport

Cronica D'una illa a l'autra — Islàndia : centre de l’energia renovelabla

Nòstre cronicaire s’es interessat a l’istòria d’Islàndia, païs considerat coma la referéncia en matèria d’energia renovelabla. Es engatjada dins l’espleitacion de la calor geotermica a comptar de las annadas 70 après los còps petrolièrs. Amb 100 % d’electricitat renovelabla, Islàndia es un modèle en matièra d’energia pròpria ?

Islàndia es un païs unic ; l’energia renovelabla provesís gaireben tota l’electricitat. 73 % ven de l’energia idraulica e 27 % de l’energia geotermica. Nombroses flumes e cascadas produsisson l’idroelectricitat, que s’emplega per fondre l’alumini. Força volcans e sorsas caudas, que se dison « geysers », an creat mai de 20 zònas, ont la temperatura atenh al mens 150 gras C e de còps que i a 250 gras C. De zònas de vapor d’una temperatura nauta, que permeton l’emplec de l’energia geotermica per calfar d’ostals, burèus, pisciculturas, piscinas e sèrras. Lo cambiament del calfatge basat sul òli al calfatge geotermic esparnhèt I’isla US $8,2 billon de 1970 a 2000 e redusèt las emissions de gas de carbòni per 37 %. Considerada una partida de l’Europa, lslàndia se tròba dins l’Ocean Atlantic Nòrd. A de volcans actius e l’interior consistís d’un planòl ambe de sabla, zònas de lava, montanhas e glacièrs. Força flumes glacials colan a la mar per las tèrras bassas. Perque es calfada pel Corrent del Golfe, l’isla a un climat mai temperat qu’on esperariá, e mai siá tot escàs defòra del Cercle Artic. Caquelà la latitud nauta e l’influénçia marina fa los estius venir fregs e las montanhas an un climat de tondrà. Islàndia, que la capitala es Reykjavik, es lo païs ambe la populacion mai esperpalhada d’Europa (332 000) e a una espandida de 103 000 km quadrats.

Las Guèrras de Merluça

Tradicionalament, la pesca es una màger activitat economica. Tres garrolhas ambe lo Reialme-Unit, que se disián « Las Guèrras De Merluça », arribèron. En 1958 Islàndia introduguèt una lei espandissent sa Zòna Exclusiva Economica (la zòna de mar, ont solament ses tartanièrs podián pescar) de 4 a 12 milas marinas. De naviris islandeses tirián als avants de tartanièrs britanics per los forçar d’abandonar las Zònas Exclusivas e lo Reialme-Unit amenaciá d’enviar al fons aquestes naviris. qu’ataquián lors tartanièrs. Fin finala, los Britanics acceptèron la Zòna novèla. Per evitar de conflictes a l’avenidor los dos païses entendèron de sometre de disputas a la Cor Internacionala de Justícia. Malurosament Islàndia ignorèt aquest’acòrdi en setembre 1972 en espandissent la Zòna Exclusiva de 12 a 50 milas marinas. Los Britanics refusèron d’acceptar la Zòna novèla e los gardacòstas islandeses copián los esparvièrs dels tartanièrs britanics dins la Zòna. De naviris de la marina militara britanica èran mandats la per los protegir mas èran esperonats pels batèus dels gardacòstas. La disputa acabèt amb una concòrdia, que los chalutiièrs britanics podián pescar dins de parçans especificats de la Zòna, se prenián pas mai de 130 000 tonas de merluça cada annada. Caquelà l’acòrd èra valid per solament dos ans e s’acabèt lo 13 novembre 1975. Puèi Islàndia espandèt la Zòna Exclusive Economica de 50 a 200 milas marinas. E mai força nacions aguèsson entendut, qu’una zòna de 200 milas seriá introducha pel mond, degun esperava aqueste cambiament, fins que plan ans aguèsson passat. La Gran Bretanha e d’autras nacions europencas aprovián pas l’accion unilaterala d’Islàndia. Doncas la tresena « Guèrra de Merluça » esclatèt e i aviá mai d’una confrontacion grèva. Mas los Islandeses possedián un as a jogar : OTAN aviá una basa dins l’oèst del païs dins la peninsula Reykjanes, ont se trobián d’installacions de radar e d’unitats de guèrra anti-sosmarins. Los Americans operavan aquesta basa e podián observar los movements dels sosmarins e avions russes. Sens la basa los Estats-Units saberián pas, lo que arribava dins l’Atlantic Nòrd e perdrián l’avantatge d’una preséncia armada prèp de la Russia. Islàndia amenaçiá de barrar la basa. Doncas los Americans exercián una pression considerabla sul Reialme-Unit, qu’acabèt la disputa. L’acòrd entendut permetèt als Britanics de pescar dins la zòna mas podián solament prendre 50.000 tonas de peisses. Caquelà aquesta concòrdia durèt sièis meses e puèi lo Reialme-Unit acceptèt, que n’aviá pas de drech de pescar dins la Zòna novèla.

L’ocupacion britanica e americana

Probablament pauc mond sabon qu’Islàndia foguèt envasida pels Britanics pr’amor de l’ocupaccion alemanda de Danemark en 1940 – una violacion de sa neutralitat. En 1941 los Estats-Units assumèron la responsibilitat per l’ocupaccion, per que los Britanics poguèsson emplegar lors soldats dins d’autres teatres de la dosena guèrra mondiala. L’ocupacion americana comencèt en junh 1941 sièis meses abans l’atac japonés sul Pòrt de Pearl Harbour en Hawaii. Oficialament los Americans èran encara neutrals. Islàndia cooperèt ambe los aliats sens cambiar sa posicion publica de neutralitat L’istòria de las relacions entre Islàndia e Gran Bretanha mòstran, que cada nacion agís brutalament per protegir sos interèses.

Islàndia subèt una màger crisi financièra en 2008, quand tres bancas comercialas podián pas contunhar a operar. De bancas novèlas foguèreon establidas per gerir lors activitats domesticas. Las bancas vièlhas dintrèron en liquidacion causant de pèrdias per lors accionaris e creditors estrangièrs. La valor del cors nacional baissèt, las operacions de cambi èran suspendudas pendent plan setmanas e la capitalizacion de la borsa tombèt per mai que 90 %. Una depression economica resultèt mas en 2011 una relança de l’economia debutèt. Uèi la fabricacion constitutís 25 % de l’activitat economica e los servicis 70 %. Lo torisme ven mai important mai siatz avertits, se andatz là, tot es carestiós.

Gavin Porter

Fòto : Las sorsas caudas dins las montanhas de Reykjavik. (Reykjavik Geothermal)

L'istòria del C-Star, lo vaissèl ultradrechista que voliá « defendre Euròpa » d'una invasion de migrants

Los ultradrechistas aurián abandonat l’esquipatge a lor sòrt. Ara son davant la Còsta Brava sens combustible, ni viures ni mai la permission d’acostar.

Lo 17 de setembre passat, las autoritats de la Generalitat de Catalonha refusavan l’intrada als pòrts del país al vaissèl C-Star, logat pel grop ultradrechista Defend Europe. L’esquipatge demandèt ajuda a las autoritats del pòrt de Palamós car avián pas pus d’aiga, de manjar ni de combustible. En mai d’aquò, expliquèron que i aviá pas pus d’ultradrechistas a bòrd puèi qu’avián desembarcat totes a Malta vint jorns abans e qu’alara solament i viatjavan nòu marins en provenença d’Sri Lanka. En mai d’aquò, avián pintat la còca de la nau en negre en tot escafar los messatges racistas que teniá. Lo vaissèl se tròba ara dins en una situacion plan complicada. Las organizacions umanitàrias e antiracistas de Catalonha protèstan contra sa preséncia davant las còstas catalanas, la nau es ancorada davant lo pòrt de Palamós sens la permission d’acostar e los nòu marins ensajan de pescar, de reculhir d’aiga de pluèja e de subreviure mentre qu’un vaissèl de salvament lor pòrta de temps en temps de manjar e d’aiga. Lo proprietari del batèu es del País de Galas e se n’es desinteressat. Es el que deuriá pagar lo combustible.

Catalonha e Aran an votat l'independéncia

Catalonha e Aran an votat l'independéncia. La brutalitat de la polícia espanhòla a causat 844 nafrats demest lo mond qui volián votar. Lo Parlament de Catalonha deu declarar l'independéncia dins qualques jorns. Lo resultat es net e clar, malgrat l’enebicion de l’estat, sas menaças e la repression. Dels mai de cinc milions de catalans cridats al vòte, un 47% a participat amb un resultat del 90% favorable a l’independéncia. Aperaquí 800 000 vòtes son estats raubats per las fòrças d'òrdre espanhòlas. Lo president de la Generalitat de Catalonha, Carles Puigdemont, a declarat que remanda aquel resultat al Parlament per que declare l’independéncia dins qualques jorns.


Terror d’estat

Mas la jornada es estada marcada per las agressions brutalas e indiscriminadas contra lo mond que volián votar, victimas de las mans e de las armas dels mai de 12 000 policièrs mandats per l’estat espanhòl per empachar lo referendum. Un bilanç de 844 nafrats es lo resultat d’aquela violéncia de las fòrças de seguretat espanhòlas que son anadas dins divèrses burèus de vòte de tot lo país en agressant gratuitament lo mond, amb de matracas, de projectils e de balas de goma, una arma enebida en Catalonha. Demest los ferits se tròba una jornalista que li an embrigat los dets un a un, un òme que foguèt qualques oras dins lo còma e un autre que perdrà l’uèlh a causa d’una bala de goma. Pasmens, lo nombre d’urnas confiscadas es estat fòrça bas gràcias a la resisténcia pacifica de las gents.

Aquela resisténcia del pòble a recebut lo sosten de qualques païsans qu’an blocat de camins amb los tractors, de menaires d’autobús qu’an blocat qualques carrièras, los pompièrs qu’an protegit de personas de las agressions dels policièrs espanhòls, e quitament dels Mòssos d’Esquadra, qu’an pas collaborat amb aquela repression desproporcionada.

Sèt tribunals espanhòls an denonciat los Mòssos d’Esquadra per aver pas empedit lo referendum.

Determinacion ciutadana

Après qualques jorns de persecucions e detencions de las fòrças de l’estat que cercavan d’urnas e de bulletins de vòte, lo referendum s’es pogut menar a bon tèrme gràcias una organizacion impecabla qu’a comptat amb lo sosten popular e la determinacion dels ciutadans. Las urnas e los bulletins de vòte, qu’èran amagats dins un endrech secret e segur, arribèron als burèus de vòte devèrs cinc oras del matin amb d’autos de particulars. Foguèron aculhidas pel mond que se trobavan ja dins los burèus de vòte dempuèi divendres, en empedir que las fòrças d’òrdre los sagelèsson.

Davant lo barrament dels burèus de vòte, lo govèrn de la Generalitat anoncièt de matin que i aviá una lista electorala universala: gràcias a Internet, se podiá votar dins que burèu de vòte que foguèsse. L’estat a copat l’accès a Internet a divèrses locals, mas òm a reüssit, un pauc mai d’aise, gràcias a la tecnologia 3G.

Aran

Los resultats en Aran son estats tanben estonants. An participat 1705 personas d’un recensament d’aperaquí 6900. L’òc s’es impausat amb 1380 vòtes e lo non a agut 227 voses. 46 personas a votat blanc e 52 vòtes son estats declarats nuls.

En Aran la jornada s’es desvolopada sens violéncias. D’occitanistas de tot lo país i son anats per assegurar la preséncia de mond als burèus de vòte e an seguit la jornada. Davant lo barrament de qualques burèus de vòte, Mirèia Boya e son fraire Jusèp Boya an mes a la disposicion del referendum la Bòrda Guilhamuc on an pogut votar los ciutadans de Bausen, Bossòst, Canejan e Les. Lo mond de Naut Aran an pogut votar a l’aubèrga de Salardú del temps que lo burèu de vòte de Vielha a foncionat amb normalitat.

Puigdemont: “Avèm ganhat lo drech d'aver un estat independent”

A la fin de la jornada compareguèt lo president de la Generalitat, Carles Puigdemont, acompanhat de totes los conselhièrs de son govèrn. “Avèm ganhat lo drech d'aver un estat independent”, çò assolidèt. “Avèm ganhat lo drech d’èsser respectats e reconeguts”, çò apondèt.

Puigdemont diguèt de mots de sosten als nafrats e a mercejat lo mond qu’an fach venir possibla la victòria subre la violéncia. En mai d’aquò Puigdemont faguèt un apèl a Euròpa: “Sèm de ciutadans europèus que patissèm de violacion de la Carta Europèa dels Dreches Umans, es necite qu’Euròpa agisca amb rapiditat”.

Lo president assegurèt que lo resultat del vòte seriá portat aqueste diluns al parlament per qu’apliquèsse la Lei del Referendum, que prevei la proclamacion de l’independéncia abans 48 oras.

Rajoy: “Lo referendum a pas jamai existit”

De son costat, lo president del govèrn espanhòl, Mariano Rajoy, justifiquèt l’accion de la polícia e diguèt que los responsables d’aqueles faches èran solament los qu’avián organizat lo referendum. Per contra, anoncièt que uèi donariá d’explicacions al Congrès dels Deputats espanhòls e que s’amassariá amb totas sas fòrças politicas per cercar una solucion”.

Rajoy insistiguèt per assegurar que “lo referendum es pas jamai existit” pr’amor que lo govèrn [espanhòl] a complida sa promessa, o avertissiam dempuèi qualques meses”. Dins aquel sens, lo cap del govèrn espanhòl se felicitèt d’aver “evitat” lo vòte gràcias “al fondament de la lei, amb la determinacion dels tribunals e amb l'accion de las fòrças e còrses de seguretat de l'estat”.

Cauma generala

Deman es convocada una cauma generala, e se prevei que la participacion serà màger.


Observadors internacionals

Demest los observadors internacionals, i a lo vicepresident de la region qu’a pres lo nom d’Occitània, Gérard Onesta, qu’a validat lo referendun e a condemnat l’accion de l’estat espanhòl.

Ferriòl Macip Bonet, capredactor del Jornalet

 

 

Mesa au dia

Lo jornalista occitan Dàvid Grosclaude qu'èra sus plaça aquera dimenjada. Que hasèva partida de la centena de « visitaires internacionaus » dont lo ròtle èra de testimoniar deu referéndum. Un grop d'un trentenat de personas d'« observators internacionaus » qu'èra tanben convidat a seguir las operacions deu vòte. Aquestes qu'èran parlamentaris, ancians ministres e eurodeputats de divèrs Estats dens l'obligacion de redigir un compte-rendut. Los dus grops qu'avèvan pòrtas obèrtas dens los burèus de vòte e mei que mei ua acreditacion oficiau entà poder rentrar.

Arribat dissabte, lo sénher Grosclaude n'a pas sentit ua tension de las granas a quauquas òras deu referéndum. La màger part deus burèus de vòte qu'èran dens escòlas, « los parents que s'i èran installats entà empachar la polícia d'acaparrà's deus locaus. Las familhas qu'organizèn  dijaus e divés, animacions periescolaras çò qui'us permetèvan d'aver lo dret de demorar dens los locaus. Qu'i dromín ».

Aquiu lo son testimoniatge 

Inf. : https://david-grosclaude.com/

Subscribe to this RSS feed

La Setmana

  • L'edicion papèr
  • L'edicion 100 % Numerica

Descobrir las auhèrtas

 
Capture decran 2017 11 28 a 11.48.12

Papagai

Papagai es la revista occitana dels pichonèls. Prepausa cada mes doas istòrias, de jòcs, una pagina de vocabulari e un dorsièr en rapòrt amb un dels dos 

+