Uei : 24/11/2017

Mesa al punt de Sèrgi Granièr — Darrièra responsa

E li siam tornar mai ! Es ren de dire que S. Granier a la dent dura. 1) Considerar, coma lo fa lo mieu criticaire, que conoisserii ren d’autre que J. Taupiac li fa enonciar d’ipotèsis sensa porgir de pròvas. Que n’en saup fin finala, eu S. Granier ? Ren ! 2) Ven francament a mau de creire que lu autors citats per J. Taupiac, e que nomenèri precedentament, sígon estats ligats a una mesconoissença de la règla alibertina tocant l’accentuacion dei 3nas pers.dau pl. Afortissez qu’aquela règla aplicada per toi, data dau 1950, cen que laissarai pensar que lo tot dei autors mencionats, anteriorament mesconeissents d’aquela règla auríon ja començat d’escriure denant aquela data, mas alora quant de temps auria aqueu monde ? E coma lo di R. Toscano, paraula dau CLO es pas totjorn paraula d’evangèli. 3) Li règlas d’accentuacion dei lengas que li avètz fach referéncia (catalan, castelhan....) pròvon que non son aqueli de l’occitan, e Alibèrt auria poscut si dispensar de l’aplicar a la lenga noastra, e conservar pusleu una règla especifica d’accentuacion verbala au noastre parlar, cen qu’entira una dobla mena d’accentuar segond que si vira de terminasons costumieri en òc (noms, adj. ...), ò de desinéncias verbali.

De complicacions inutili. Mas si saup tanben qu’Alibert fuguèt foarça pivelat per la lenga catalana, au ponch de n’adoptar divèrsi particularitats, causida discutibla, mas cen que non demenisse per autre la qualitat de la sieu òbra gramaticala, saupent totun que cadun si pòu enganar ; degun es a la sosta. 4) Aüra se mi permetétz un conseu : sobretot, per l’amor de Dieu, non ficatz lo nas dins lo relarg dau niçard que sigue par la diftongason ò per tota autra causa, cen que durberia de noveli poartas a de polemicas estèrli e sensa fin. Aqueu messatge serà lo darrier ; polemicar a cu pòu mai non es lo mieu gòto de vin cuèch. Per ieu lo debat es claus.

Reinat Matalòt

Sèrgi Granier « Paraula, escrit e ortografia » (Lengadocian)

La paraula fonciona « ara e aicí ». Es espontanèa, per un (o d’) auditor(s) present(s), amb d’ajudas d’expression (ton, expressions, gèstes) e dins una situacion comuna. Lo parlaire se rend compte se lo(s) a qual(s) parla lo compren(on) pro. I a una adaptacion contunha (emai inconscienta) entre los interlocutors. L’escrit val per mai tard e sovent per endacòm mai. Pren un momenton, es un pauc reflechit. Es per qualqu’un(es) d’absent(s) que lo legirà(n) sens autra ajuda d’expression e dins una autra situacion que lo qu’a escrit. Lo qu’escriu pòt solament ensajar d’adaptar a l’avança son escrit al (als) legeire(s) segon çò qu’imagina d’el(es). Es la botelha a la mar.

La paraula es mai o mens relacion dirècta, personala, l’escrit relacion indirècta, mas ampla. La paraula es particularista, mentre que l’escrit tend a generalizar. I a pas de lenga normalament escrita sens una ortografia englobanta que la « cristallize » a travèrs lo temps e l’espaci, es a dire sens una ortografia convencionala.

En partenariat dab locongres.org

Subscribe to this RSS feed

La Setmana

  • L'edicion papèr
  • L'edicion 100 % Numerica

Descobrir las auhèrtas

 

Papagai

Papagai es la revista occitana dels pichonèls. Prepausa cada mes doas istòrias, de jòcs, una pagina de vocabulari e un dorsièr en rapòrt amb un dels dos 

+