Uei : 24/11/2017

Maria-Noèla Pieracci : Entre Provença e Salento

Professora d’occitan-provençau a Marselha dempuei 2000, Maria-Noèla Pieracci nos conta son percors professionau e personau.

De tota dròlla, Maria-Noèla ausèt la lenga au vilatge de sei parents dins Var. De monde parlavan, subretot de vièlhs a l’ostal. « I aviá encara la vergonha, nos vèn, èra una lenga que faliá pas parlar en public ». Alora, per aver l’astre de l’ausir, faliá conéisser e frequentar leis endrechs « confidenciaus ». « Ailà, rescontrèri de monde qu’èran militants, que fasián de teatre, de ràdio, de lecturas e de pèças » que nos faguèt. Interessada per la lenga occitana de Provença, animèt una emission de ràdio cada dimècres quand aviá dotze ans, sus leis ondas de Sant Ceri per Var.

Occitanisme : quin reng ten la femna ?

Se parlava autres còps de « patriarcat », ara de « dominacion masculina ». Lo movement occitanista escapa a tot aquò ? Òc e non, nos respondon d’unas femnas.

Foguèt una vision sasissenta. Pel tantòst del collòqui organizat lo 4 d’abril de 2015 a Tolosa per Convergéncia occitana e País nòstre (tocava a la fusion venenta de Lengadòc-Rosselhon e Miègjorn-Pirenèus), una sola femna prenguèt la paraula... Una catalana del sud. Tot lo demai de las intervencions foguèron menadas per d’òmes. Lo matin, èra presenta la candidata socialista Carole Delga. Es tot. La remarca foguèt faita al president de Convergéncia Joan-Francés Lafont qu’expliquèt tot simplament qu’una bona part de las femnas contactadas avián pas desirat prendre la paraula sus l’empont. Desinterès ? Pudor ? Mistèri. L’encargat de produccion d’Òc Télé, Stéphane Valentin, esprovèt las meteissas dificultats a trobar d’interlocutoras per una edicion del d’Òc Show... especialament consacrat a las femnas occitanas ! Èra a la fin de 2015 e lo subjècte causit èra las « femnas en lucha ». Mas aquí s’opausèron d’incompatibilitats d’agenda plan comprensiblas dins la mesura que, dins lo mitan occitanista, una bona part manca pas de trabalh.

p7 femna d oc

D’autras opausèron lor repugnància a parlar davant una camerà. Pasmens, trobam de mai en mai de femnas a de pòstes a responsabilitat al dintre de las grandas entitats occitanistas, que siá demest los quadres o dins los burèus d’associacions. Trobam encara de femnas que se fan ausir dins lo domeni cultural coma la creacion musicala. Trobam de femnas que van al front quand s’agís de militar o d’organizar d’operacions militantas, coma foguèt lo cas per las manifestacions Anem Òc. Trobam encara de femnas que s’engatjan politicament e que se marcan sus de listas electoralas. O avèm pogut constatar a las darrièras eleccions municipalas al dintre del movement « Bastir ».

Pasmens, qué que siá lo domeni, lo constat es totjorn lo meteis : n’i a pas pro. Avèm volgut menar la nòstra reflexion sus dos fronts.
Nos sèm interrogats sus l’existéncia d’un movement feminista e occitanista pel passat e sus l’integracion de las idèas feministas al temps nòstre. Emergiguèt un movement, cap a la fin de las annadas setanta duscas a la debuta de las annadas ochanta. Se diguèt tot simplament « Femnas d’òc »... En soma, del temps que l’occitanisme, fòrça politizat e militant, se calcava mai o mens suls movements d’extrèma-esquèrra d’aquel periòde. Fa tot juste quaranta ans. Fòra lo mitan, assistissèm encara a de scènas de sexisme agressiu. De femnas politicas o encara de femnas jornalistas politicas ne poiràn testimoniar, se pensam a l’afar de la rauba a flors de Cécile Duflot o encara als afars Sapin e Baupin. Quitament al dintre de l’occitanisme, se parla encara de mesa a despart o de refús a priòri d’escotar una persona del « sèxe polit ». A l’ora d’ara, quand se parla de tornar definir las basas de l’occitanisme (veire lo nòstre article sus La Dintrada dins lo numèro que ven), se cal tanben demandar se de fondamentals coma la paritat òme-femna son plan dintrats dins las mors. Coma nos o an fait remarcar de femnas qu’avèm interrogadas sul sicut, lo movement occitanista, al còr d’una cèrta societat, escapa pas a sos defauts. Se parlèt encara d’una necessitat de destriar çò bon e çò marrit dins la tradicion que nos emplegam a servar. La lexicografa Josiana Ubaud (que s’exprimís dins aquel dossièr) a menat per exemple un estudi tocant al lexic o encara als provèrbis misogins qu’an traversat lo temps. En soma, se lo movement en favor de la cultura nòstra se distinguís sus d’unes punts, d’autres nos menan a pensar que sembla totes los autres.

Retro : controvèrsia a l'entorn de la femna

Fa 40 ans tot juste, un debat sul sicut opausèt d'occitanistas « exiliats » a París a d'occitanistas demorats al país.

Entre la segonda mitat de las annadas setanta e la primièra mitat de las annadas ochanta, lo movement occitanista coneguèt el tanben de remolins a l’entorn de la plaça de la femna e de l’orientacion sexuala. Aquò consistiguèt en se demandar se se caliá contentar de transmetre la tradicion amb sos arquetips a còps retrogradas o alara integrar d’unas idèas que gorgotan amb lor epòca. « Per las feministas occitanistas s’agissiá de refusar de se contentar del ròtle de simple vector de las tradicions per la femna, çò nos a explicat l’anciana jornalista Rose Blin-Mioch, autora d’una tèsi sus la felibressa roja Lydie Wilson de Ricard, sabi que d’aquel temps, la meteissa question se pausava en Bretanha ». Femnas e omosexuals exiliats L’escrivan Alem Surre-Garcia (present a París a aquel moment) escriguèt mantuns tèxtes sul sicut dins las pauras revistas « Fòrabanda » e « Talvera ». Dins aquel match que l’opausava per exemple al militant viticòla Henri Fabre-Colbert (1914-2000) èran doas logicas que s’afrontavan. « Aviam volgut donar la paraula a de femnas partidas del país, e pas unicament per de rasons economicas, çò nos a dit Surre-Garcia, n’i a que son partidas en causa de tradicions que podián pas mai suportar ! Meteissa causa per d’òmes omosexuals qu’èran pas acceptats, que siá a la campanha o en vila ». Del costat dels occitanistas « locals », aquò passava mal. Òm parlava alara de « digressions parisencas » (sic), de monde desconnectats d’una realitat qu’èra encara pro rurala d’aquel temps. Coma o a soslinhat Josiana Ubaud (veire p.9) dins sas recèrcas, avèm eiretat de tot un corpus lexical e proverbial degradant per las femnas. Per ela, son la marca d’una crenta de las femnas, d’una ginofobia e de la necessitat absoluda de gardar las tascas quotidianas plan sexuadas e plan delimitadas.

« L'opressat opressor »

Mas aquel « match » se fasiá pas unicament a distància. Dins un document que nos es estat transmés per l’estudianta paulina Victoria Sibé, (eissit de las archivas del CIRDOC) constatèrem que d’unas occitanistas volguèron elas transmetre las valors del feminisme de l’interior. S’agisson de doas fuèlhas compiladas dins los annèxes dels actes de l’Escòla Occitana d’Estiu de 1978 a Vilanòva d’Òlt (47). Son lo rendut-compte d’un « talhièr de las femnas » organizat dins l’encastre de l’EOE. S’i soslinhèron ja las contradiccions entre l’idealizacion d’una civilizacion eterenca de l’amor cortés e... lo comportament de cada jorn : « èrem nombrosas, dins aquel talhièr, a sentir dins la vida de cada jorn e quitament dins l’Escòla d’Estiu, una contradiccion entre çò qu’avèm de viure ara e nòstre imatge fargat cada jorn pels sègles de civilizacion mediterranenca ont la femna non pòt èsser que “ del defòra ” o “ del dedins ” : la Maria a l’ostal e la puta a la carrièra ». E lo rendut-compte d’encadenar sus d’unes exemples de provèrbis misogines que florisson dins la lenga nòstra (veire encadrat). Qué que ne siá, aquel talhièr getèt las basas de l’inclusion dels principis del feminisme aplicats a l’occitanisme : « Lo nòstre prepaus es pas de nos batre contra los òmes mas de poder existir l’un còsta l’autre, e dins lo meteis temps (...) lo Mascle occitan (sic) non pòt èsser que viril e autoritari. Es a l’encòp oprimit dins sa condicion de mascle e opressor de la femna, EL QUE PENSAVA PAS ÈSSER QU’OPRIMIT PER L’ESTAT FRANCÉS ». Lo document es signat « Femnas d’òc », movement feminista efemèr que desapareguèt quasi en meteis temps que lo quasi ensemble dels movements occitanistas politics a la debuta del primièr mandat de François Mitterrand.

Exemples de provèrbis misogins - « Un ostal dins una vinha, una femna dins l’ostal, n’i a tant que cal » - « Tres olas dins un ostal, signe de fèsta, tres femnas dins un ostal, signe de pèsta » - « Del temps que lo colhon se crèba al trabalh, la femna amb un autre s’amusa a l’ostal » Sorsa : talhièr de las femnas, annèxa actes EOE 1978.

Literatura : estudiar mai las òbras femininas

Capture decran 2017 11 23 a 12.36.55Dins una comunicacion faita a l’escasença d’una Universitat Occitana d’Estiu consacrada a la femna occitana, l’ensenhaira Maria-Joana Verny s’interessèt a las « Escrituras femininas de l’après-68 » (cf. Actes UOE de Nimes 2013). Pesquèt especialament de poèmas militants dins las revistas « Viure » e « Obradors » o encara l’antologia bilingüa establida per Maria Roanet « Occitanie 1970. Les poètes de la décolonisation » (París, PJ Oswald, 1971). Indica que d’unes noms apareisson, especialament lo de Rosalina Ròcha (nascuda en 1946 a Alès) Marisa Ros e Coleta Deverdet. « Es Rosalina Ròcha qu’es la mai sovent presenta, çò escriu Maria-Joana Verny, Marisa Ros o es un pauc mens per çò qu’es de son òbra de creacion, mas dona de tèxtes de reflexion. D’autres noms i apareisson, coma aquel de Miquèla Stenta o d’Elena Gracia, que venguèt a l’occitanisme dins las annadas 40. Aquela militanta del sector pedagogic de l’IEO i dona doas novèlas dins los numèros 7 e 8 de 1966. De notar que l’expression en pròsa es una excepcion dins los supòrts que ne parlam. Rai qu’es estat totjorn mai aisit, per las lengas minoritàrias e per los escriveires que se cercan, e pas solament per las femnas, de començar per la poësia ». De son costat, Rose Blin-Mioch explora mai que mai las autoras del sègle XIX. Ne faguèt quitament un subjècte de tèsi puèi que s’interessèt a la correspondéncia entre Lydie Wilson de Ricard (fòto DR) e son òme Louis- Xavier de Ricard. Pendent sa vida corta (moriguèt a trenta ans) se contentèt pas d’èsser la protegida d’August Fourès, felibre roge d’Aude. « [Lydie] mostrèt que las femnas podián far quicòm mai que cargar lo vestit arlatenc... Aviá de coratge, aguèt lo de se batre per se maridar amb un comunard que la situacion èra pas encara segura, çò nos diguèt Rose Blin-Mioch, s’acordèt una libertat qu’èra pas permesa d’aquel temps : escriure a un òme qu’es pas de sa familha. E d’egala a egal. Es ela qu’escriguèt sas òbras occitanas, aprenguèt lo lengadocian de Montpelhièr amb Fourès e Tourtoulon. Amb son marit, partejavan las meteissas idèas, politicas republicanas, feministas e federalistas » (veire La Setmana n°948, p.10).

Paraulas de femnas

De qu’es lo sentiment de las primièras interessadas respècte a aquelas questions ? Avèm contactadas mantunas femnas implicadas de prèp o de luènh per la lenga e la cultura nòstras.

Avèm ensajat de destriar d’unes constats convergents e d’unes prepausses salhents a travèrs las personas qu’an acceptat de respondre. Las avèm contactadas pel biais dels malhums socials en lor pausant tres questions : « pensatz que las femnas son puslèu en arrièr o endavant ? » ; « pensatz que i a encara pro de sexisme dins lo mitan occitanista ? » ; « avètz ja patidas remarcas sexistas al cors d’una manifestacion, d’una acampada, etc. ». Caduna respondèt segon son sentit e segon son viscut. Son de personas de generacion, de mitans socials e de professions divèrsas. D’unas considèran lo sexisme plan present, d’autras o an pas sentit particularament.

Òmes davant, femnas darrièr

Primièr constant pro recurrent : lo fait que las femnas occitanistas se meton pas gaire endavant sus l’empont. Per las grandas escasenças (manifestacions, collòquis, taulas redondas, etc.) las voses que se fan ausir son sovent masculinas. Òm vei mai que mai las femnas a l’obratge sul terren, dins de foncions administrativas (per de pòstes a responsabilitat o pas) o d’organizacion mas pas gaire per far de representacion. « Lei femnas son un motor de l’occitanisme mai dins leis accions de granda importança, quora regardatz de manifestacions grossassas, me pareis pas èstre ben en avant, çò pensa la jornalista provençala Amy Cros, l’ai remarcat, per exemple, a Castelnòu d’Arri, embé de taulas redondas pron masculinas. Aquo’s pas una acusacion, mai un constat ».

Lo sexisme present d'en pertot

Segond constat recurrent : lo sexisme es present dins lo mitan occitanista pr’amor es present en-defòra. Logic ? Evident ? Descobèrta de l’aiga tebessa ? Benlèu, mas es aparentament necessari d’o rapelar. « Lo mitan occitan escapa pas al patriarcat puèi qu’evoluciona dins una societat patriarcala, çò pensa la cantaira e flaütista Maud Seguièr, lo sexisme es mens violent dins las estructuras qu’an de foncionaments vertadièrament democratics. Mas per capitar d’aver una egalitat òme / femna, cal una vertadièra discutida e soscadissa sus aquel subjècte ».

Lo sindròm mediterranèu

Un tresen constat : una tradicion pro « masclista » del costat de las ribas de Mediterranèa en contradiccion amb las valors de convivéncia cantadas d’en pertot pel movement occitanista. « Ai assistit a de collòquis (coma intervenenta o dins lo public) onte, per un còp que i aviá una femna a la tribuna, la sala se vugèt de la mitat de seis òmes, çò nos a dit la lexicografa e etnobotanista clapassenca Josiana Ubaud, lo considèri coma un escup vertadier. Mai en faciada, [los occitanistas] son “ trobadors-convivéncia ” e bla bla bla ! (...) Es dificil de comparar lei medalhas en matèria d’orrors... Mai diriáu que la part mediterranèa d’una part dau territòri arrenga pas lei causas ».

En soma las dificultats patidas per las femnas d’òc semblan tot simplament las dificultats patidas per las femnas dins lo monde occidental. Sus son blòg albergat pel jornal en linha Mediapart, la cronicaira Ségolène Roy parla d’una dominacion masculina « omnipresenta e invisibla ». Valent a dire qu’a pres de formas a còps mai insidiosas que non pas una publicitat porno-chic o encara d’agressions fisicas de totas menas. « La dominacion masculina es d’en pertot, çò escriu Ségolène Roy, dins la nòstra lenga quotidiana, dins lo nòstre biais de carrejar un nenon de sèxe femenin o masculin, dins la galantariá, dins lo “ ieu ” filosofic, dins lo biais de far l’istòria, dins la negacion d’aquela dominacion e duscas dins las conquistas de las femnas que se viran contra elas ». Los occitanistas poiràn despassar aquel fait ?

Virginia Lago, ensenhaira, Tolosa

Capture decran 2017 11 23 a 12.40.55

« Èi pas l’impression que las hemnas aucupen lo davant de l’empont. Ei meslèu l’impression de las véser s’encargar deus ahars, de la vita vitanta... Aquò dit, solide que i a tanben hemnas qu’aucupan plaças mès importantas »

Alícia Champollion, estudianta, Antíbol.

Capture decran 2017 11 23 a 12.41.03

« Coma lo mitan occitan es puslèu un mitan de classa mejana, si plaça dins la nòrma. Es a dire qu’es puslèu d’acòrdi sus li idèas feministas mas amb encara de comportaments sexistas, coma dapertot »

Amy Cros, jornalista, Nimes.

Capture decran 2017 11 23 a 12.41.08

« Ieu cresiau que lo mitan occitan èra diferent. Mai i ai descubert lei memei guèrras pichotas qu’animan cada mitan militant. Se tracta pas especialament de la condicion feminina, mai dei enjocs ideologics mai especificament »

Maud Seguièr, intermitenta de l'espectacle, Montpelhièr.

Capture decran 2017 11 23 a 12.41.17

« Personalament soi pas victima de comportament sexista dins las associacions ont trabalhi perque avèm un foncionament de grop vigilent sus aquela question, e qu’avèm un foncionament orizontal ».

Josiana Ubaud, etnobotanista e lexicografa, Montpelhièr.

Capture decran 2017 11 23 a 12.41.13

« Nos fau provar, de lònga provar, provar tres còps mai, que siam autant legitimas que leis òmes. Mantuna a donc abandonat lo combat talament es usant... òm pòt pas èstre eiretier d’un lexic abominable envèrs lei femnas, de provèrbis vergonhós, de rabaissaments perpetuaus a travèrs aqueste lexic e lei dichs provèrbis (sens degun equivalent per leis òmes) sens que i ague de consequéncias sus lo present ».

 

Dorsièr signat de Clamenç Pech dins lo numerò 1057 de La Setmana, paregut lo 19/08/16

  • Publicat dens Dossiers

Uèi, Calandreta tornarà manifestar

A l'ocasion de la Jornada Internacionala dels Dreches de l'Enfant, las escòlas occitanofònas exigiràn de responsas sus la supression dels contractes ajudats. Uèi, a l’ocasion de la Jornada dels Dreches de l’Enfant, las Calandretas tornaràn manifestar per carrièras, per tal d’obténer de responsas sus las ajudas de l’estat francés, actualament jos forma de contractes ajudats, que las nòvas politicas del president Macron son a suprimir. 


A Tolosa, lo rassemblament se farà diluns 20 de novembre a partir de 12 h davant la prefectura, per exigir un tractament egal a l’ensems dels actors de l’ensenhament de las autras lengas. E mai las inegalitats amb lo francés sián desproporcionadas, tanben i a de diferéncias amb d’autras lengas minorizadas, coma es lo cas del breton, e quitament de l’occitan en d’autras regions administrativas.

Lo departament de la Nauta Garona a degut suprimir 12 pòstes dempuèi setembre, en obligant los parents de prene la relèva dels personals mancants. « S’aquesta setmana, la prefectura de Nauta Garona a anonciat lo desblocatge de 5 contractes, avèm pas cap de visibilitat del sòrt que serà reservat als autres 20 pòstes qu’arriban a escasença en 2018 ».


Jornada dels Dreches de l’Enfant

En mai d’aquò, a l’ocasion de la Jornada dels Dreches de l’Enfant, Calandreta denóncia lo refús del drech a la diversitat lingüistica pels mainats de l’estat francés. « França: país dels dreches de l’enfant, manca un ! », çò ditz la Federacion de las escòlas immersivas en occitan. Dins aquel sens, Calandreta vòl recordar uèi que l’estat francés es dins una situacion particulara. Ratifiquèt la Convencion dels Dreches de l’Enfant amb una resèrva sus l’article 30, que tòca los dreches lingüistics.


L’article 30 d’aquela convencion ditz :

« Dins los estats ont existisson de minoritats etnicas, religiosas o lingüisticas o de personas d’origina autoctòna, un enfant autoctòn o qu’aperten a una d’aquestas minoritats pòt pas èsser privat del drech d’aver sa vida culturala pròpria, de professar e de practicar sa quita religion o d’emplegar sa lenga pròpria en comun amb los autres membres de son grop.»

Mas al moment de la ratificacion d’aquela convencion, lo govèrn de la Republica Francesa faguèt una resèrva sus aquel article :

« Lo Govèrn de la Republica declara, compte tengut de l’article 2 de la Constitucion de la Republica Francesa, que l’article 30 a pas de s’aplicar per çò que concernís la Republica ».

Calandreta demanda la fin del refús del article 30 de la convencion “per donar als dròlles de nòstre país lo drech de viure lor lenga e lor cultura”. En mai d’aquò, Calandreta demanda a las escòlas e federacions de far de delegacions al près dels representants locals del Defensor dels dreches e de se mobilizar per far conéisser “aquela situacion unica ont se trapan los enfants de França a respècte de la diversitat lingüistica e culturala”.

Adoptada per l’ÒNU lo 20 de novembre de 1989

La Convencion suls Dreches de l’Enfant es un instrument internacional qu’establís los dreches civils, politics, economics, socials e culturals dels enfants. Foguèt adoptada per l’Assemblada Generala de las Nacions Unidas lo 20 de novembre del 1989 e intrèt en vigor lo 2 de setembre de 1990 après que l’aguèron ratificada 78 estats membres. La Convencion compta 54 articles e dos protocòls addicionals, un sus la participacion dels mainats a de conflictes armats e un autre sus la venda e la prostitucion d’enfants e sus la pornografia infantila.

Aquela iniciativa constituís una de las reüssidas mai importantas dins la reconeissença e l’afirmacion dels dreches umans. La Convencion suls Dreches de l’Enfant es un dels tractats mai ratificats del Mond; segon l’UNICÈF, es estat ratificat per 193 estats e per gaireben totes los membres de las Nacions Unidas. La Convencion se centra sus l’enfança, fa referéncia als besonhs e dreches especifics dels mainats e obliga los estats d’obrar per lors melhors interèsses.

Jornalet

AELOC : Collòqui sus la lenga e l'identitat en PACA

L'Associacion tà l'Ensenhament de la Lenga d'òc organisa lo XIIen Collòqui de l'AELOC lo 25 de novembre a la sala de las fèstas Emilien Ventre a Rosset (13). 

Lo sicut tractat serà « La lenga d'òc e la question de l'identitat en PACA ».

Lo cònse de la vila, los representants de las collectivitats partenàrias del collòqui e los responsables e divèrs actors de l'Educacion nacionala inauguraràn lo collòqui a partir de 14 o 15. La vici-presidenta de l'AELOC, Nathalie Wurbel, parlarà de la situacion de l'ensenhament de la lenga nòstra dins la Region.
A 15 o, Mireille Benedetti, conselhièra regionala e Bruno Genzana, conselhièr regional e vici-president del Conselh Departamental de las Bocas de Ròse interveniràn sus l'identitat regionala.
Christian Lagarde, professor a l'Universitat de Perpinhan parlarà del concèpte d'identitat aplicat a las lengas de França. Son intervencion serà seguida d'un debat amb lo public present.

Pendent una ora, una taula redonda sul subjècte « Contra l'identitat d'exclusion : una lenga per recampar » amb Pierre Blache, inspector de l'Educacion nacionala, Abdelhak Elhadi, Christian Lagarde, Marie-Françoise Lamotte e Mathieu Poitavin.
La darrièra intervencion serà facha per Miquèu Montanaro pertocant a l'autenticitat provençala e l'obertura al mond.

Lo jorn s'acabarà per un concèrt del Duo Montanaro-ki a 18 o 30.

L'eveniment se debana en partenariat amb l'Academia de Niça e l'Associacion l'Aigo Vivo de Rousset. Serà bilingüe. A costat, mòstra, venda de libres e documents, taulièrs de las assocacions partenàrias.
Creada en 1987, l'AELOC recampa de monde que transmeton la lenga d'òc dins lor vida professionala o a títol benevòle atal coma los parents d'escolans que l'estúdian.

Inf. : This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. — Site : www.aeloc.fr

Bordèu : manifestacion de Calandreta « per que vívia la nosta escòla »

Las escòlas occitanofònas planhon la supression dels contractes ajudats, una nòva politica de Macron qu’a menat las Calandretas a una situacion desesperanta.

Calandreta manifestèt dissabte 21 d’octòbre passat a Bordèu contra la supression dels contractes ajudats, una nòva politica de Macron qu’a menat las Calandretas a una situacion desesperanta. Ansin los manifestants an demandat tornar una egalitat de tractament amb las escòlas Diwan de Bretanha, qu’an pas patidas aquelas mesuras. Jol lèma « per que vívia la nosta escòla », la manifestacion la sostenguèron e i participèron l’Ostau Occitan de Bordèu e de l’associacion L’Estaca de Peçac. E mai a l’eveniment prenguèron la paraula las Calandretas de Porciuvas, de Pau, del Lis, de Peiriguers, de Barçac, de Peçac, de Masèras, d’Agen, d’Artics...

Cecila Chapduelh : Crear per transmetre

Ensenhaira, poèta o encara comediana de doblatge, la peiregordina jura pas mai que per la creacion.

Èra la velha d’un jorn d’examèn del Diplòma de Competéncia en Lenga (DCL) a Tolosa. Cecila Chapduelh o fa passar cada an a de personas desirosas d’atestar de lor nivèl d’occitan a de miras professionalas (La Setmana n° 1000). Fa partida de sas missions, coma ensenhaira d’occitan dins lo segond gra entre tres establiments publics situats a La Barta de Lesa (Garona-nauta), Maseras e Pàmias (Arièja). Originària del país de Sarlat (Peirigòrd) ont nasquèt en 1980, la trentenària a banhat dins un univèrs lingüistic, cultural e militant particular tre l’enfància. Clarament, cresquèt dins un environament occitanista. « Sèm una comunautat, una familha pro granda, çò pensa, entre monde occitanista i a una comunicacion que se fa mai aisidament quitament se nos coneissèm pas. La cultura nòstra es un denominator comun qu’es pro fòrt... mai qu’entre de sòcis d’un club de salsà per exemple ! » Pasmens, coma mantuns autres, o regetarà tot en blòc a l’adolescéncia. Per Cecila, èra pas de bon aver una part de la « cultura de massa » a la quala cada adolescent aderís per far coma los amics e s’integrar dins un grop. « Escotar Subèr Albèrt es plan, çò ditz, individualament t’agrada mas per te socializar dins un collègi nòu e que coneisses pas Goldman... Es un pauc pesuc ! (rire) As besonh d’una identitat de massa quand siás adolescent. Es plan de cultivar la diferéncia mas aquí n’avián tròp, de diferéncias ! ».

L'activitat esportiva e facilita l'aprenedissatge d'ua lenga ?

Recentament, cercaires chinés e italians que realizèn un estudi pertocant a l'aprenedissatge d'ua lenga.
Lo lor estudi que pareishó dens la revista Plos One e que soslinha que mudar lo son còs en apréner ua lenga navèra e facilitaré la compreneson e la memorizacion deu vocabulari.

Que prenón dus grops d'adultes chinés (2x20) dab pauc de nocions d'anglés. Lo purmèr grop que seguí l'aprenedissatge de manièra classica dab leçons qui'us estón balhadas en classa, tot lo monde assetats. L'aute grop qu'èra equipat de bicicletas d'apartament.

Los estudiants deu grop que pedalèn pendent un trentenat de minutas e ua lista de mots en anglés que'us èra estada enumerada pendent l'activitat esportiva.

Article sancèr

L'activitat esportiva e facilita l'aprenedissatge d'ua lenga ?

Recentament, cercaires chinés e italians que realizèn un estudi pertocant a l'aprenedissatge d'ua lenga. Lo lor estudi que pareishó dens la revista Plos One e que soslinha que mudar lo son còs en apréner ua lenga navèra e facilitaré la compreneson e la memorizacion deu vocabulari.

Que prenón dus grops d'adultes chinés (2x20) dab pauc de nocions d'anglés. Lo purmèr grop que seguí l'aprenedissatge de manièra classica dab leçons qui'us estón balhadas en classa, tot lo monde assetats. L'aute grop qu'èra equipat de bicicletas d'apartament. Los estudiants deu grop que pedalèn pendent un trentenat de minutas e ua lista de mots en anglés que'us èra estada enumerada pendent l'activitat esportiva.

A la fin de las sessions, las duas equipas qu'estón sosmetudas a un medish tèst, legendar ua seria d'imatges, respóner a questions e díser si las frasas perpausadas an un sens. Lo dusau grop qu'avè miélher memorizat lo lexic anglés e comprés lo vocabulari qu'apliquè mei aisidament dens las frasas que non pas lo purmèr grop. Simone Sulpizio, cercaira en psicologia e lingüistica a l'Universitat Vita-Salute San Raffaele a Milan que declarè que l'estudi amuishava qu'ua activitat fisica, perseguida pendent sessions d'aprenedissatge e melhora « sensiblament » la memorizacion : « Çò que cau retiéner ei que la faiçon d'apréner mei bona n'ei pas de demorar assetat pendent òras shens mudar… ».

  • Publicat dens Sport
Subscribe to this RSS feed

La Setmana

  • L'edicion papèr
  • L'edicion 100 % Numerica

Descobrir las auhèrtas

 

Papagai

Papagai es la revista occitana dels pichonèls. Prepausa cada mes doas istòrias, de jòcs, una pagina de vocabulari e un dorsièr en rapòrt amb un dels dos 

+