Uei : 13/12/2017

Opinion de la sociologia dau malhòt

De mai en mai de joines marselhés pòrtan lo malhòt dau P.S.G. per carrieras, sensa crenta. Aquela « revolucion » vestimentària a un rèire-fons sociologic.

Un jorn qu’èri au collègi a Marselha, un collèga nos venguèt veire, tot desvariat : un de sei amics veniá de crosar un òme pròche una estacion de mètro ambe lo malhòt dau P.S.G. « Non… es pas possible ! », que li responderiam, partetjats entre nòstre escòr unanime per lei colors parisencas e una mena d’admiracion per lo tipe qu’ausèt portar aqueu malhòt au beu mitan de Marselha. Es una anecdòta qu’oblidèri jamai e qu’es ara ben marcada dins son temps (leis annadas nonanta).

O sabètz segur, lei marselhés son afogats de malhòts. Aqueu de l’O.M. naturalament, mai tanben de fotbòl en generau. Aquelei que vènon visitar la ciutat foceana son soventei fes sosprés per lo nombre de joves marselhés que pòrtan lo vèstit dei clubs de fotbòl pus famós d’Euròpa. Mai despuei quauqueis annadas, es pas rare de veire de gents portar lei colors dau P.S.G. E mai, dins quauqueis quartiers populars marselhés, es vengut ordinari. En defòra de quauqueis luecs estrategics coma lo Velodròm o lei quartiers Nòrd, siguem clar : se risca plus sa vida en portant lo malhòt parisenc en public. Aquela tendéncia es confirmada per lei botigas d’espòrt. Fa quinze ans, èra mission impossible per crompar de malhòts parisencs a Marselha. Ara, si vend a pauc près un malhòt dau P.S.G. per dos malhòts de l’O.M., un nombre important que creis cada an. En mai d’aquò, si pòt tanben veire aisat lei partidas dau P.S.G. dins leis cafetons dau còr de vila, e mai sautar de jòia coma marcan !

Un « classico » artificiau

Lei saberuts dau fotbòl sabon que de tot biais, París es pas un enemic ereditari de Marselha contràriament a Bordèu o Sant-Estève. Verai qu’aquela rivalitat foguèt creada de ren au començament deis annadas nonanta per lo president de l’O.M., Bernard Tapie, que voliá trobar un adversari a l’auçada de sa chorma per preparar mielhs la competicion europenca. Dins aquela entrepresa, foguèt ben ajudat per Canal +, difusaire exclusiu dau campionat a l’epòca, que decidiguèt d’investir dins lo capitau dau club parisenc per donar mai d’interèst a aquela competicion e coma aquò aumentar lo nombre de seis abonats. Ja en 1989, Tapie joguèt sus l’antagonisme Marselha-París en acusant lei bailes de la Liga d’èstre centralistas e de servir beu promier leis interèst dau P.S.G. Quauqueis annadas de temps, aquela acarament porrirà d’alhors l’ambient dins la seleccion nacionala ambe dos camps diferents e irreconciliables, e de resultats pron pietadós. Se la rivalitat OM-P.S.G. es una engana, s’impausèt pasmens dins la tèsta dei suportaires dei dos partits, un fenomèn de detestacion accelerat per l’oposicion pus globala e creissenta entre la capitala e la ciutat rebèla. D’unei nos diràn que tot aquò es ren que de fotbòl e que l’a de causas pus seriosas dins la vida. Siam d’acòrdi, es pas un afaire existenciau per l’umanitat, qu’a de que s’ocupar d’aquesta passa ! Amb aquò pasmens, per tornar ai novèlei costumas vestimentàrias, sembla que ne’n dison pron sus l’evolucion sociologica de Marselha. Alora, cu son aquelei maufatans que pòrtan fier lei colors de París au còr de la ciutat foceana ? D’en promier, son sovent joves e... marselhés, es a dire que son de gents que son generalament nascuts o qu’an creissut a Marselha, e non pas de neò-arribants (aquò si pòt ausir a l’accent !). Tanben si pòt constatar que son sovent de gents d’origina magrebina. Partent d’aquí, es pron aisit d’imaginar que lo P.S.G., ambe son proprietari qatari e son esponsòr Fly Emirates, es un marcaire d’identitat fòrt que pòt recampar d’un biais o d’un autre de membres de la comunautat arabo-musulmana.

« Son lei pus fòrts ! »

Aquò dich, la rason principala d’aquela revolucion vestimentària, la fau pas anar cercar ben luench. Un jove a l’accent marselhés prononçat nos l’expliquèt coma aquò : « Escota fraire, son lei pus fòrts ! » (en parlant de París, segur). Lo Qatar-Saint-Germain, coma lo sonam entre amics per galejar, fa pantaiar la joinessa de uei ambe de jogaires coneguts dins lo monde entier. E siam forçats de constatar qu’es pas lo cas per l’O.M., qu’es per ara dins una passa complicada. Lo fenomèn « Marcelo Bielsa », l’ancian entraïnador argentin de l’Olimpic, limitèt aquela tendéncia pendent un an, pas mai. L’anóncia de la venda dau club a un òme d’afaire estasunidenc es luench d’aguer rassegurat leis abonats de l’estadi Velodròm. En esperant, leis afogats de l’Olimpic an pas la chausida : si devon acostumar a crosar lo camin de quauqueis suportaires per cu lo sosten a un club miliardari que ganha tot a davançat l’amor dau malhòt blau e blanc, la fiertat de far partida dau pòple marselhés. Si consòlan en pensant que l’O.M. es totjorn lo solet club francés d’aguer ganhat la Liga dei Campions. Si consòlan tanben en vesent que l’argent fa pas lo tot e pòt pas crompar la fervor. Basta de comparar l’ambient de catedrala dau Parc des Princes e aqueu dau Velodròm qu’au còntra, urós o malurós, a totjorn quauqua-ren de dire e demòra lo luech pus representatiu de la populacion marselhesa.

Matieu Casanova 
(article dins La Setmana n° 1059)

La Setmana

  • L'edicion papèr
  • L'edicion 100 % Numerica

Descobrir las auhèrtas

 
Capture decran 2017 11 28 a 11.48.12

Papagai

Papagai es la revista occitana dels pichonèls. Prepausa cada mes doas istòrias, de jòcs, una pagina de vocabulari e un dorsièr en rapòrt amb un dels dos 

+