Lo setmanièr occitan

Resultats del concors de « Lecturas e Òc » a l'entorn d'un libre

Per la 5èna annada, l’associacion « LECTURA E ÒC » organizèt son concors a l’entorn d’un libre per los collegians de las classas de 4èna e de 3èna de l’Occitània tota. Ongan, los collegians, sol ò per còla de dos, aprèp legida de l’obratge « LO PICHÒT MICOLAU » de Sempe e Goscinny, revirat per Mauhorat e Alessio, devián imaginar a lor torn una istòria amb los personatges de l’obratge e dins la dralha de l’autor.

La jurada, compausada d’Elèna Almes, Patrici Bacou e Silvan Chabaud, determinèron lo classament e los 5 primièrs foguèron primats amb de libres e CD. Es Domitillia Sciorella del collègi de Mentan, que recebèt lo prèmi 1èr. Un brave Òsca per ela, que ganhèt ja l’an passat, amb lo 2d prèmi.

Francesa DUPUY
Lectura e Òc

Vaquí lo tèxte de Domitilla Sciorella del collègi André Maurois de Mentan :

« Retòrn en o passat » 

Coneissètz aquesta sensacion d'aver viscut quarqua ren mas sensa i creire verament? Coma un pantais? Mi (ieu), l'ai agut l'estiu passat. Ero damb d'amigue, Maria-Evija, Maïlys a sòrre d'Alcèste e mai Sara a cosina de Jaufré. Nosautres, passejàvam a l'ària grana, en montanha. S'èram mese a manjar quora o can de Maria-Evija escapèt. Nòstre reflèx, essent d'o retrobar, avema seguit e soe pesaie fins a l'intraia d'una barma. Primíera esitacian. Totun, sema a l'entraia. Zo! Dintre.

Alora nos encafornèrem de mai en mai dintre a ròca, umida e freia. Apercebèro a l'interior d'una bèrca, una lutz dèbila e blavastra que lusia. Nos dirigèrem alora dins aquesta direccian, non sapient ona (ont) aquò menaria. Un còup en piaça, fuguèrem stonats: davansh nosautres se dreiçava coma un portal qu'embarrava aquela lutz blavastra. Nos preparàvam de tornar quora sentèrem una baubaia a travèrs o portal que nosautres s'i sguilhèram.

Fuguèrem projectats dintre una galaria blava coma o cèl e aterrèrem sus un trepaor coror salman. O sorèlh èra aut en o cèl, cèl quiar e coror turquesa. Gardièro a l'entòrn  de mi e veguèro una dòna caminar sus o trepaor de'n fàcia. En se, aquò non me destorbava. Mas, non èra vestia coma e autre persone que rescòntro de costuma per carriera. Èra vestia d'una lònga rauba grisa de cotan, un capèl a bordure damb un grop sus a senèca e de sabate damb de talons negres. Après s'èsser auçats e d'aver fach quarques passes, veguèrem un òme que cargava de vestits d'época. Avia u bafis ben talhats au gàribo (gaubi) d'u annes mila nòu cent vint. A un moment, sortèt un relòtge-borset d'aur ligat a la soa vèsta de velut. Sema anats après devèrs a vila vielha, èram a Mentan !

En passar, s'apercebèrem que non i èra de parcatge ae Sabiete (o parcatge celèbre d'a piaja de Mentan) ni de Sabiete (a piaja) ni cort ni costíer. Non i èran ni manco de fuegues tricorors per e carriere d'a vila... En piaça, i èran a mar e de ròques. Alora, realizèrem qu'èrem a de ban dintre u annes mila nòu cent vint! Era coma aquò, o Mentan d'u annes vint ?

Semelhava (semblava) quasi a çò qu'imaginavo a quarques detalhs pròches. Èro perdut dintre u mes pensíers, fins a çò que Maria-Evija me'n tire en bramant : « Mas shi ! Es evident ! Aquesta galaria blavastra es un portal spaciotemporal. E sema en una autra dimensian ». Súbito, sentèrem de piors que venian dau darreire d'un àrbol. Èra una filheta que se piorava a grane làgrime. S'èra perdua e non tornava trobar sa mama. Li demandèrem de descríver sa mama e una ora mai tardi arribèrem a la tornar trobar, que cercava.

- « Mama ! ».
- « Madalena ! Ò dieu mercés, as ren ». Pui sa mama se revirèt devèrs nosautres e diguèt : « Mercés totpien, non sabo coma vos dir mercés ».
A la fin, a mama nos donèt un medalhan, una caena d'argent damb una peira violeta nacraia: « Coma regal per vos gramercear, vos dòno aquela medalha. Ansin, quora a veirètz penserètz magara (benlèu) a nosautres ».
Après de lòngue saludacions, tornèrem partir en direccian d'aquesta galaria blavastra que nos avia menat fins aicí. Deviam far vito, perqué a nuech èra per arribar. O sorèlh s'èra ja corcat, laishant piaça ae primiere stele. Nos metèrem de córrer vito vito, car, s'acapita, o portal spaciotemporal avia poscut se tornar barrar un còup a nuech vengua!
Per fortuna, èra encara aicí dubèrt, a l'endrech qu'èram arribats. En passant en a galaria, pien de questions nos picavan en a tèsta. Tot aiçò seria stach real ?? Se shi (òc), coma fossa possíbile!? Quora tornerema, a nòstra vita serà a mema qu'avansh? E subretot, s'un de nosautres venguesse de cuntar aiçò a quarqu'un, seríam pilhats au seriós?

Un vòta a galaria passaia, aterrèrem de nòu en aquela speluga. I aguèt un moment de silenci, neshun de nosautres ausant o rómper. Súbito, sentèrem un bruch, o pluslèu de baubaments. O can de Maria-Evija! Despui quant de temps èra soret aquí dintre ? Paure can! Sortèrem doncas d'a speluga, après d'o aver recuperat. O cèl èra blu, sempre o meme païsatge se durbia a nosautres. Au moment que comencèrem de dubitar de tota aquela stòria, Sara sortèt un objècte que non èra d'ela. Una caena d'argent damb una peire violeta nacraia au bot…

                                        


Écrit par La Setmana le jeudi juillet 13, 2017
Category: news - Tags: concors, literatura, occitania, lenga, occitan

« Dia dedicat a la lenga a Montaner (64) - Rentrada de 2017 — L'associacion Drin a Drin au tribalh »