Lo setmanièr occitan

Editorial — Del trabalh invisible

L’istòria de las minoritats pòt èsser observada per un biais istoric e sociologic. Lo biais de bastir los còdes socials, per exemple. Dempuèi l’enfància sèm educadas a aculhir, ajudar e escotar. Sèm la partida de la populacion que ‘sap dobrir lo còr’ e qu’es capabla de parlar de sentiments. Segon l’americana Rebecca J. Erikson en son prigond trabalh sus la disponibilitat emocionala (Why emotion work matters : sex, gender, and the division of household labour) lo partatge del trabalh domestic es ligat pas sonque al sèxe de la persona, mas al concèpt del genre femenin qu’es estat installat dempuèi de sègles dins la societat patriarcala. Sèm pas mièlhs en emocion, sèm educadas per acreditar en aquò. Cresèm que las plaças establidas per cadun son la normalitat e d’un biais coërcitiu la societat tota foguèt bastida amb aquela pensada. Lo pièg ? Aquelas construccions culturalas e socialas son exploradas pels autres. Ja en 1983, la cercaira americana Arlie Russel Hochschild a publicat lo libre « The managed heart », que presenta cossí aquels concèpts de sentiments feminins son promes e comercializats. Un exemple de Hoschschild foguèran las entrepresas d’aviacion, que presentan las ostessas de l’aire risolièras e dobèrtas a totes dins lor publicitat. La simpatia de l’ostessa es tan garantida coma lo repais pendent lo viatje. Es coma se per las femnas mai que d’aver un trabalh material coma escriure, vendre o menar la veitura, existiguèsse tanben un trabalh invisible, amb l’expectativa d’aver un quicom mai, una atencion o una tòca dison mai que mai femenina. Lo pes d’aquel trabalh invisible tomba sus las femnas coma una necessitat d’ésser totjorn disponiblas emocionalament. Tant del costat professional coma familial, es esperat que siam mai sensiblas als problèmas d’autres. Dins la politica, l’expectativa es d’una candidata sorisenta, doçorosa, capabla e mai inteligenta que los òmes. Se que non, las femnas son acusadas d’èsser duras e sens femenitat sonque per anauçar sa carrièra politica. Dins la vida actuala, èsser femna sedusenta, maire e amb competèncias professionalas son de causas quitament possiblas, mentre que pòdon participar al desvolopament de la depression. Se donar a l’autre d’un biais obligatòri e diari es pas de l’expression afectiva, es exasperant. Evidentament, nos cal contunhar de luchar per aver de politicas publicas equitablas, per la justícia sociala al torn de las femnas. Mas subretot, per las causas invisiblas, dins lo còr e lo mental, nos cal anar amassa a una pensada novèla de complementaritat e d’equilibri, de partatge e de respècte. Aquò es necessari e urgent.

Gisele Naconaski


Écrit par La Setmana le mercredi juillet 26, 2017
Category: news - Tags: editorial, naconaski, feminisme, drets

« Un còp èra, Portet e Sent Lari, dus vilatges gascons - Ua jornada occitana a Pèirahorada (40) lo 2 d'agost »